Monthly Archives: May 2012

Στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις

Κακώς το σύστημα και τα παπαγαλάκια του κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ για τη συνεργασία του με τη Λούκα Κατσέλη, ότι δήθεν πρόκειται για προσέγγιση του βαθέος ΠΑΣΟΚ. Η «Υπόγεια Διαδρομή» δημοσιεύει αποκλειστικές πληροφορίες που αποκαλύπτουν ότι, στην πραγματατικότητα, πρόκειται για κίνηση βαθύτατα ανατρεπτική και αντιστυστημική. Τρέμουν οι αστοί, κρύβονται στις τρύπες τους οι δοσίλογοι και οι τοκογλύφοι και τα θεμέλια του συστήματος τρίζουν, κρ κρ κρρρρρ…

— Αχ, έλα βρε Μάκη μου, δοκίμασέ το, να χαρείς, μη μουλαρώνεις. Α πα πα, τι κέρατο κεφαλονίτικο είσαι ρε παιδάκι μου, αμάν!
— Αφού δε μου κάνει ρε Λούκα λέμε, γαμώ το κέρατό μου γαμώ! Κι εσύ έπρεπε να πας να μου το πάρεις από το Μοναστηράκι; Δεν μπορούσαμε να πάμε σε ένα μαγαζί της προκοπής να πάρω καινούριο;
— Μα αφού έτσι τα φοράνε τα παιδιά τώρα, πρέπει να είναι φθαρμένο.
Ο Γεράσιμος Αρσένης γρύλλισε. Ήταν έξαλλος. Ακούς εκεί, να τον βάλει να φορέσει αμπέχονο στα γεράματα. Και με τη φάτσα του Τσε στην πλάτη. Να τον δει στον δρόμο κανένας Σκανδαλίδης και να αρχίσει το δούλεμα. Άσε που δεν του έκανε. Είχε πάρει κιλά τελευταία. Σκατά.
— Τα παιδιά, άκου «τα παιδιά». Το κωλόπαιδο χοροπήδαγε στα κάγκελα του σχολείου και τραγούδαγε «κάτσε καλά, Γεράσιμε». Και ήμουνα κοτζαμάν υπουργός. Και τώρα εσύ θες να τρέχω μαζί του σε πορείες και μαλακίες. Δε φτάνει που του έδωσα την έδρα στην Κεφαλονιά, πρέπει τώρα να κάνω και επανάσταση, μη χέσω.
— Μα βρε αγόρι μου, πώς αλλιώς, έτσι γίνονται τώρα τα πράγματα… Εξάλλου δεν χρειάζεται να πάμε από την αρχή. Να, λιγάκι στη Σταδίου να περπατήσουμε, να ανέβουμε το Σύνταγμα μέχρι τη Βουλή. Ίσα να μας πάρουν οι κάμερες, μετά φεύγουμε. Έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσουν τα δακρυγόνα. Έλα, έλα, μην κάνεις έτσι. Θα σε πάω μετά για κεμπάμπ στο Μοναστηράκι, πρόσθεσε τρυφερά η Λούκα.
Ο Γεράσιμος το σκέφτηκε. Την πορεία δεν τη γλίτωνε, αλλά τουλάχιστον είχε να περιμένει το κεμπάμπ. Χώρια που δεν του πήγαινε να της χαλάσει χατήρι. Την αγαπούσε τόσο πολύ…
— Ναι, αλλά εμένα μου είχες πει ότι θα γινόμουν πρωθυπουργός, έστω υπηρεσιακός, είπε, κοιτώντας την με παράπονο και παίζοντας ανεπαίσθητα τις βλεφαρίδες. Ήταν το κόλπο του για να τη ρίχνει. Εκείνη έλιωσε:
— Αχ, μωρό μου, το ξέρω ότι σου είχα υποσχεθεί… Αλλά να, στράβωσε… Αφού δεν θέλαν οι άλλοι… Κοίτα όμως, θα είναι ωραία. Θα περπατήσουμε, να κάνεις και λίγο γυμναστική. Θα τραγουδήσουμε, θα πούμε συνθήματα και μετά κεμπάμπ και μπυρίτσα παγωμένη.
Ο Γεράσιμος σηκώθηκε απρόθυμα και φόρεσε με δυσκολία το αμπέχονο και τα σταράκια, αφού βεβαιώθηκε ότι η Λούκα είχε βάλει μέσα τους ειδικούς ανατομικούς πάτους. Τα πέλματά του τον πέθαιναν. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Η Λούκα πλησίασε και του πασάλειψε τη μούρη με κάτι άσπρο.
— Έλα μωρέ, δεν είναι δα και κατακαλόκαιρο, δεν χρειάζομαι αντηλιακό για μισή ώρα περπάτημα!
— Βρε κουτό, είπε η Λούκα γελώντας, δεν είναι αντηλιακό. Για τα δακρυγόνα είναι αυτό. Μη φοβάσαι, πρόλαβε την αντίδρασή του, θα φύγουμε εγκαίρως. Αλλά πρέπει να δείχνεις μάχιμος και επικίνδυνος. Για τις κάμερες, καταλαβαίνεις…
— Γαμώ το κέρατό μου μέσα, πού έμπλεξα ο άνθρωπος στα γεράματα…
— Μην το λες αυτό, δεν είσαι γέρος, ρε μωρό μου, είπε η Λούκα. Τον Γλέζο δεν τον έχεις δει; Πρώτη μούρη στις πορείες. Εσύ είσαι τζόβενο μπροστά του.
Ο Γεράσιμος ένιωσε τη Λούκα να τον πιλατεύει πίσω από την πλάτη του. Κάτι έκανε, του τραβολογούσε το μαλλί και τον πόνεσε.
— Άου, άουτς! Τι είναι πάλι, ρε πούστη μου;
— Τίποτα, τίποτα. Μην κουνιέσαι. Κάτι εξτένσιονς σου βάζω. Δεν είναι τίποτα, τελειώνουμε σε μισό λεπτό.
— Έχεις τρελαθεί τελείως; Τι μαλακίες είναι αυτές;
— Μάκη, μη μου φωνάζεις, εντάξει; Άντε μπράβο. Δεν μπορείς να κατέβεις σε πορεία χωρίς κοτσίδα. Τελεία και παύλα. Έλα, έλα, πρόσθεσε η Λούκα πιο γλυκά, θα δεις, θα σου αρέσει… Είναι σαν του Τάσου του Κουράκη.
— Κοτσίδα; Ποιου Κουράκη; Ο Γεράσιμος τα είχε πλέον χαμένα.
— Του Τάσου, καλέ, του βουλευτή μας από τη Θεσσαλονίκη. Είχε κάνει και αντιπρόεδρος της Βουλής. Του παιδιού που γράφει τα ποιήματα… Έλα, δεν θυμάσαι; Σου είχα διαβάσει κάνα δυο… Δεν θυμάσαι εκείνο το ωραίο, που γράφει για την ομορφιά του δρόμου, τη μυρωδιά της ασφάλτου…
— Ώρες είναι να με βάλεις να διαβάζω και ποιήματα, μουρμούρισε ο Γεράσιμος. Αυτό μας έλειπε.
Κοιτάχτηκε πάλι στον καθρέφτη: αμπέχονο, κοτσίδα, στην πλάτη σακίδιο (δεν είχε καταλάβει γιατί, αλλά η Λούκα τού είχε πει ότι το σακίδιο είμαι must. Για να μην είναι τελείως άδειο, είχε βάλει μέσα τα βαφτικά της, μπας και χρειαζόταν να φρεσκαριστεί. Ο Γεράσιμος δεν είχε καταλάβει ούτε γιατί κουβαλούσε εκείνος τα βαφτικά και τι είχε το δικό της σακίδιο, αλλά προτίμησε να μην το κάνει θέμα.)
Η Λούκα τον κοίταξε με μάτια που έλαμπαν και του έσκασε ένα φιλί.
— Κούκλος είσαι!
— Ναι, μη χέσω…
— Έλα, έλα. Πες του οδηγού να φέρει το αμάξι, θα αργήσουμε. Το ΠΑΜΕ θα έχει ήδη περάσει, σε λίγο θα ξεκινάνε και οι πρώτες συνιστώσες από τους δικούς μας. Λοιπόν, κλειδιά, κινητό, τσιγάρα πήρα. Πορτοφόλι; Α, οκέι, εδώ το έχω. Λεφτά υπάρχουν, δόξα τω Θεώ. Χα χα… Έλα, Μάκη μου. Μη μου γκρινιάζεις. Θα περάσουμε ωραία, θα δεις. Εξάλλου, μην ξεχνάς, μωρό μου: στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις.

1 Comment

Filed under Uncategorized

Φωτορεπορτάζ από τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις

Οι εκλογές πλησιάζουν, οι εξελίξεις τρέχουν, το πολιτικό σκηνικό είναι ρευστό. Οι ρεπόρτερς της «Υπόγειας Διαδρομής» βρίκονται πάντα στο επίκεντρο των γεγονότων και σας ενημερώνουν έγκαιρα και έγκυρα.

Οι paparazzi της «Υπόγειας Διαδρομής» εισχώρησαν στη Δεξιά Πολυκατοικία και εξασφάλισαν αποκλειστική φωτό της Ντόρας και του Αντώνη στον σοφά.

Στον πρώτο όροφο συνεδριάζει το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ. Στο ισόγειο, ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να κάνει δηλώσεις.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ετοιμάζεται να διαπραγματευθεί το μνημόνιο.

Στιγμιότυπο από τις προσπάθειες για ενότητα της αριστεράς.

Πορτρέτο του ΓΑΠ.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Βράχο-βράχο τον καημό μου

Image

Ο Παρθενώνας αναστέναξε. Ευτυχώς, δεν τον πήρε χαμπάρι κανείς. Κανείς δεν βρισκόταν στον βράχο εκείνη την ώρα κι από κανένα παράθυρο, κάτω στην πόλη, δεν ήταν ορατή η δυσφορία του. Μετά από 2.500 χρόνια ορθοστασίας εκεί πέρα, είχε αποκτήσει μερικές ιδιότυπες ευαισθησίες. Παράξενο, εδώ που τα λέμε. Θυμήθηκε τόσα και τόσα που του είχαν συμβεί μέσα στους μακρόσυρτους αιώνες. Πόσο λίγο κράτησαν τα νιάτα και η λάμψη… Κι αυτός ο Περικλής πια… ε, έφτασε λίγο στην υπερβολή. Αλλά εδώ που τα λέμε, γιατί όχι; Έτσι είναι οι θρησκευτικοί ναοί που σέβονται τον εαυτό τους. Μεγαλοπρεπείς. Τόσος ανταγωνισμός υπάρχει. Βέβαια, ο Παρθενώνας δεν ήταν απλώς μεγαλοπρεπής, αλλά και κούκλος. Το είχε το «πακέτο», το είχε από πάντα. Ήταν υπέροχος.

Αναστέναξε και πάλι. Όχι, δεν τον πολυένοιαζαν πια όλες αυτές οι φθορές. Το έβρισκε σχεδόν κολακευτικό που όλοι ήθελαν να έχουν ένα κομμάτι του. Καλά, εκείνη η έκρηξη, πριν από –πόσα ήταν; 400τόσα χρόνια κιόλας– ήταν κάπως επώδυνη. Συμβαίνουν αυτά. Ένα όμως δεν μπορούσε να χωνέψει με τίποτα: όποτε τον έμπλεκαν με τα πολιτικά. Μα να μπλέκουν την ομορφιά με τα πολιτικά; Ανυπόφορο. Ταπεινωτικό, για ένα δημιούργημα που ήταν και παραμένει η πεμπτουσία της υπεροχής. Ένα έργο τέχνης. Ένας θρησκευτικός ναός. Πραγματικά, ώρες-ώρες ένιωθε τα σίδερα μέσα στους κίονές του να στριφογυρνάνε τρίζοντας ανατριχιαστικά.

Κανένας δεν τον άκουγε, ευτυχώς. Ευτυχώς…; Όχι, δεν είναι αλήθεια. Το είχε φανταστεί πολλές φορές, πως σηκωνόταν κι έφευγε, πως μετακόμιζε, ας πούμε, στην Αγγλία, σε κανένα ωραίο μουσείο. Ε, μα πια! Εκεί, τουλάχιστον, θα ήξεραν με τι έχουν να κάνουν. Θα τον σέβονταν πραγματικά. Θα έβλεπαν την υψηλή πνευματικότητα που τον γέννησε, ένα επίτευγμα του ανθρώπινου πνεύματος, την ίδια την έννοια της πνευματικής υπεροχής που ενσάρκωνε. [Ή μήπως, την “ενμαρμάρωνε”; Ωραίο αυτό, θα είχε κάτι καινούργιο να σκέφτεται και να γελάει για μερικά χρόνια.] Εκεί, δεν θα παραμόρφωναν τη σημασία του. Κανένας, γραμματιζούμενος ή αγράμματος, δεν θα τολμούσε να πει, «Αυτό είναι δικό μου». Τι να γίνει; Τα τελευταία χρόνια είχε διαρκώς ένα σμάρι ανθρώπους να τον κανακεύουν, να τον καθαρίζουν, να κολλάνε πετραδάκι-πετραδάκι τα θραύσματα. Ήταν ευχάριστο αυτό. Και, ειλικρινά, δεν ήθελε πραγματικά να φύγει. Μόνο την ησυχία του ήθελε. Να στέκεται εκεί και να κοιτά, όπως πάντα, τον κόσμο αφ’ υψηλού. Και να τον καταλαβαίνουν.

ΥΓ. Ο Παρθενώνας είχε προ ολίγου ακούσει το παρακάτω: “Σε άλλη ερώτηση σχετικώς με το τι θα πιστεύει ότι θα του πει η Άγκελα Μέρκελ όταν θα τον συναντήσει για πρώτη φορά, ο Αλέξης Τσίπρας απαντά ότι γνωρίζει μόνο ότι ο ίδιος θα της υπενθυμίσει την ιστορική της ευθύνη απέναντι στους λαούς όλης της Ευρώπης. Δείχνοντας δε στον δημοσιογράφο την Ακρόπολη, η οποία διακρίνεται από το μπαλκόνι του γραφείου του, δηλώνει: «Ξέρετε; Αυτό είναι το πλεονέκτημά μου απέναντι στην κυρία Μέρκελ. Εγώ από το γραφείο μου έχω θέα σε 2500 χρόνια ιστορίας της Δημοκρατίας κι εκείνη μόνο στο Ράιχσταγκ»”.

2 Comments

Filed under Uncategorized

Ο Θ. Τζήμερος για τους μετανάστες

«Πολιτική χωρίς πολιτικούς!», φώναξε ο Θ. Τζήμερος, επιχειρηματίας και ιδρυτής του κόμματος «Δημιουργία Ξανά!» Οι πολιτικοί σηκώθηκαν απρόθυμοι να βγουν έξω. «Ε, πού πάτε εσείς;» ρώτησε ο Ιδρυτής. «Μα δεν είπατε…», απάντησε δισταχτικά ο Στέφανος Μάνος. «Όταν λέω “όλοι”, εννοώ “όλοι εκτός από διάφορους φιλελεύθερους”, με τους οποίους ίσως και να βγουν τα κουκιά», εξήγησε ο φέρελπις ηγέτης. «Εσύ ρε Βαλλιανάτε τι ξανακάθεσαι;» πρόσθεσε. «Μα δεν είπατε “να βγουν όλοι, εκτός από τους φιλελεύθερους;”» ψέλλισε μπερδεμένος ο Γρηγόρης. Ο Τζήμερος ξεφύσηξε κουρασμένος. «Όταν λέω “εκτός από τους φιλελεύθερους”, εννοώ τους στρέιτ. Ρε παιδιά, ελάτε να οργανωθούμε να κάνουμε ένα φιλελεύθερο κόμμα της προκοπής…»

Για να είμαστε δίκαιοι, η «Δημιουργία Ξανά!» δεν αυτοπροσδιορίζεται ως φιλελεύθερο κόμμα, αλλά ως «το νέο κόμμα των δημιουργικών πολιτών». Εμβλήματά του οι λέξεις «ανάπτυξη, δικαιοσύνη, αξιοκρατία, ασφάλεια» και, φυσικά, η φράση «πολιτική χωρίς πολιτικούς».

Η «Δημιουργία Ξανά!» παρουσιάζει το εξής πρωτότυπο για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα χαρακτηριστικό: ξεκίνησε ως κατεξοχήν απολίτικος σχηματισμός και είναι η μόνη συλλογικότητα που πάτησε στη γνωστή απαξίωση της πολιτικής (μούντζες, όλοι κλέφτες είναι, 300 λαμόγια, Γουδή κλπ) χωρίς αριστερό ή δεξιό πρόσημο και σε κυριλέ, γραβατωμένη εκδοχή. Είναι χαρακτηριστική η γελοιογραφία (ως δήλωση και ως αισθητική) από το site του εν λόγω κόμματος:


Από εκεί και πέρα, τις θέσεις του «νέου κόμματος των δημιουργικών πολιτών» μπορεί να τις δει ο καθένας και να αποφασίσει μόνος του αν είναι εκτός παραδοσιακής («χρεοκοπημένης») πολιτικής ή, αντιθέτως, απολύτως ακροδεξιές. Η περίπτωση των θέσεων του Τζήμερου για το μεταναστευτικό είναι χαρακτηριστική: η απολίτικη «νότα», αυτή η χροιά «κοινής λογικής», η έλλειψη εμπάθειας στην έκφραση (σε αντίθεση με τις παραδοσιακά ξενοφοβικές θέσεις άλλων ακροδεξιών κομμάτων που είτε διατυπώνουν τον ρατσισμό ανοιχτά είτε τον μισοκρύβουν κάτω από τον εθνικισμό) τις κάνει ακόμα πιο ανατριχιαστικές. Είναι σαν να ακούς διοικητή τάγματος των SS να μιλά, αλλά σε σαλόνι και φορώντας πολιτικά.

Ρεπορτάζ από το σημερινό (30/5/2012) φύλλο της εφημερίδας «Τα Νέα»:

Την άποψη ότι «κάθε μετανάστης που εργάζεται παίρνει μια θέση από τους Έλληνες» εξέφρασε μιλώντας στον ΒΗΜΑ 99,5 το πρωί της Τετάρτης ο πρόεδρος της Δημιουργίας Ξανά Θάνος Τζήμερος.

Στην παρατήρηση ότι οι Έλληνες δεν ανταποκρίθηκαν σε συγκεκριμένη αγγελία για αγροτικές εργασίες, ο κ. Τζήμερος απάντησε ότι οι Έλληνες δεν πήγαν γιατί το ημερομίσθιο που προσφερόταν ήταν πολύ χαμηλό.

Ο κ. Τζήμερος διατύπωσε την άποψη ότι οι μετανάστες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως φθηνά εργατικά χέρια σε επιχειρήσεις που πρέπει να ανταγωνιστούν αντίστοιχες στη Βουλγαρία, όπου το μισθολογικό κόστος είναι πολύ χαμηλό.

Παράλληλα, σημείωσε ότι η διαβίωση για τους μετανάστες στην Ελλάδα θα πρέπει να είναι τέτοια, ώστε όταν τηλεφωνούν στα χωριά τους να μην λένε ότι η ζωή στη χώρα μας είναι αρκετά καλύτερη από ό,τι στις πατρίδες τους. Με αυτόν τον τρόπο θα αποτρέπονται άλλοι μετανάστες από το να σκέφτονται την Ελλάδα ως πιθανό προορισμό τους.

Είχα τη διάθεση να κάνω πλάκα με τις δηλώσεις αυτές, αλλά κωλύομαι. Δεν μου κάνει κέφι. Δεν μπορώ. Ας τις κρίνει ο καθένας. Και ας κρίνει επίσης τη συνεργασία του Στέφανου Μάνου και της «Δράσης» με αυτόν τον πολιτικό σχηματισμό, έστω σε μια χαλαρή συνεργασία, με ορίζοντα αποκλειστικά τις εκλογές και στόχο την είσοδο στη Βουλή. Προσωπικά, βλέπω «το νέο κόμμα των πολιτών» από τη μια κι έναν πολιτικό που υποτίθεται ότι λέει αλήθειες χωρίς να υπολογίζει πολιτικό κόστος από την άλλη να επιδίδονται απροκάλυπτα σε μια κίνηση παλαιοκομματικού καιροσκοπισμού.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» και το «ρεύμα»


ΠΡΟΣΟΧΗ: Μην δοκιμάστε να διασχίσετε το Βαθύ ΠΑΣΟΚ μόνοι σας. Οι ανερμάτιστοι παρασύρονται από το ρεύμα.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

«Οι πράοι» — για την ενότητα της αριστεράς

Από τη βιβλιοθήκη της «Υπόγειας Διαδρομής» δεν θα μπορούσε να λείπει το προφητικό κείμενο «Οι πράοι». Κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1973 σε ένα τετρασέλιδο 16ου σχήματος, ως «συμπλήρωμα του τριμηνιαίου περιοδικού Νέα νέου έθνους». Το κείμενο ξεκινά θετικά: Σκεπτόμουνα για την Ευρώπη και τις φτωχές χώρες και τις αδύνατες χώρες πόσο γλυκοί και πράοι είναι οι κάτοικοί της. Συνεχίζει προβλέποντας την ευρωπαϊκή ενοποίηση, κατά το παράδειγμα της Ελβετίας, που πρόκοψε μόνον όταν ενώθηκαν τα καντόνια και αφού διακήρυξε την πλήρη ουδετερότητά της. Μετά, μας τα χαλάει λίγο — ή μήπως όχι; Η Ευρώπη, βέβαια, θα καταλήξη κάτω από την τελική ηγεμονία του παγκόσμιου κομμουνισμού. Στο σημείο αυτό, ελπίζαμε ότι θα μας αποκαλύψει το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιουνίου, καθώς και μια λεπτομερή πρόβλεψη για το πραγματικό διακύβευμα: ποια από τις συνιστώσες θα επικρατήσει; Ποιος θα ηγηθεί του παγκόσμιου κομμουνισμού, μετά την επικράτησή του; (Διότι, βέβαια, όταν πάρει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ζήτημα μηνών η εξαγωγή της επανάστασης). Ο Παναγιώτης; Ο Ρούντι; Η Ρόζα; Οψόμεθα.

Βιαστήκαμε όμως. Το κείμενο κρατά το καλύτερο για το τέλος. Στην καταληκτήρια παράγραφο, προβλέπεται η ενότητα της αριστεράς, στην οποία περιλαμβάνονται όλες οι συνιστώσες: Οι πράοι θα κληρονομήσουν τη γη! Ο Θεός το λέει! Και αυτό συμπεριλαμβάνει εσένα και εμένα — τους αδύνατους και τους Πράους! Αλληλούια!

Να τα λέμε αυτά.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Όχι στη πόλωση, επείγουσα η ανάγκη για τρίτο πόλο.

Το μήνυμα είναι σαφές κι ανησυχητικό. Ο νέος δικομματισμός καρικατούρα οδηγεί τη χώρα σε εμφυλιοπολεμικό κλίμα με τα ψεύτικα καταστροφικά του διλήμματα. Πως αλλιώς μπορεί κάποιος να προσλάβει την απάντηση του Αντώνη Σαμαρά στη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα: “Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει τα πάντα, πρέπει να ξέρει ο ελληνικός λαός ότι εμείς θα κάνουμε τα κοάλα χωρίς συμβιβασμούς”. Στη φωτογραφία ο κύριος Αντώνης Σαμαράς σε σύσκεψη με τον σύμβουλό του Χρύσανθο Λαζαρίδη στους ευκαλύπτους έξω από τα γραφεία της Συγγρού.

Η ανάγκη για ένα τρίτο πόλο, μακριά από λαϊκίστικα κινέζικα αρκούδια της ανευθυνότητας και από νεοφιλελεύθερα  αντιευρωπαϊκά – καθότι αυστραλέζικα – μαρσιποφόρα είναι επιτακτική. Ένα τρίτο πόλο από απλές μεταρρυθμιστικές, μέσα στην Ευρώπη αλλά απαγκιστρωμένες αρκούδες της Πίνδου.

Leave a comment

Filed under Uncategorized