Το λέει ο νόμος [ Ή: «Nα δεις, φτωχέ μου φουκαρά, πώς μαλακώνω σα δε μου μιλάς σκληρά» ]

Είχε χρόνια ατελείωτα να ταξιδέψει με το ΚΤΕΛ — προσπαθούσε να θυμηθεί πόσα. Τρόπος του λέγειν, «προσπαθούσε να θυμηθεί»· προσπαθούσε μάλλον να ξεχάσει. «Μεγαλώνουμε οδυνηρά» της σφύριζε μια φωνή στο μυαλό της. Το οποίο (μυαλό της), δεδομένης της κατάστασης —δεν βολευόταν στο κάθισμα, ήταν άυπνη, δεν κατάφερνε να συγκεντρωθεί στο βιβλίο της, είχε ξεμείνει από μπαταρία το κινητό της, ήθελε εδώ και ώρα να καπνίσει—, την εκνεύριζε σε αφάνταστο βαθμό. Θα προτιμούσε το μυαλό της να αναμασούσε τώρα εκείνα τα παρηγορητικά του στιλ «είναι ωραία που μεγαλώνουμε, διότι παναπεί ότι ζούμε» και άλλα τέτοια που σου λένε οι οπαδοί της φωτεινής πλευράς της ζωής.

Στην πρώτη πόλη που σταμάτησαν, ο οδηγός κράτησε τους επιβάτες, κυρίως νεαρά παιδιά που επέστρεφαν μετά το Σαββατοκύριακο στη φοιτητούπολή τους, ελεύθερους πολιορκημένους· αν και θα πρόφταιναν να καπνίσουν στα κλεφτά ένα τσιγάρο. Οπότε, έβαλε μαξιλάρι την τσάντα της και κοιμήθηκε· εξάλλου, «πες πως ταξιδεύεις με το φοιτητικό σου λεωφορείο», χαμογέλασε στη σκέψη της επιστροφής σε έναν προηγούμενο εαυτό. Και ονειρεύτηκε. Ονειρεύτηκε το ποτάμι της αλλά χειμώνα, τσιγγανάκια να χορεύουν γύρω από μια φωτιά απειλητική, ένα νεκροταφείο αυτοκινήτων δίπλα σε καβάκια — και ξύπνησε στον «σταθμό ξεκούρασης»: στάση-καφές-τσιγάρο.

Με το κέφι της σταθερά βελτιούμενο, τον φρέντο ανά χείρας και το τσιγάρο ήδη αναμμένο, κατευθύνθηκε προς το λεωφορείο όπου, όμως, τα πνεύματα είχαν ανάψει (οξείες και βαρείες παρέμεναν ήσυχες στην ανωνυμία τους· πού να τις ξέρουν παιδιά είκοσι χρονών;). Επίκεντρο του καβγά, το «σπιτάκι ταξιδιού» ενός σκυλάκου, μια σταλιά, θα ήταν δεν θα ’ταν πέντε κιλά. «Δεν θα μπείτε! Δεν το επιτρέπω!!» φώναζε έξαλλος ο οδηγός· «Θα τηλεφωνήσω τώρα στην αστυνομία!!!» ανταπαντούσε, επίσης έξαλλη, η μία από τις δύο νεαρές κοπέλες στις οποίες φανερότατα ανήκε ο Κούκι. Ο οποίος Κούκι, μισοβγαλμένος από το «σπιτάκι ταξιδίου», λούφαζε σαν ένοχος ο καημένος στα χάδια της άλλης κοπέλας που έδειχνε, επίσης φανερότατα, στεναχωρημένη. «Κάνε ό,τι θες. Στο λεωφορείο μου δεν μπαίνετε», είπε ο οδηγός και κατευθύνθηκε προς την καφετέρια βγάζοντας καπνούς από τη μύτη χωρίς να έχει ανάψει τσιγάρο.

Πλησίασε τον Κούκι, του χάιδεψε τη μουσούδα και το απαλό κάτασπρο τρίχωμα: «Κοίτα, μια σταλιά φλώρος, τι αναστάτωση προκαλείς», του είπε. «Μη σε νοιάζει, φιλαράκο, μην κάνεις έτσι, φυσικά και θα ταξιδέψεις, έχεις τον νόμο μαζί σου· σκυλάκια κάτω από οκτώ κιλά επιβαίνουν νόμιμα στα μέσα μεταφοράς — αλί στα μεγαλύτερα».

«Θα τον έβαζα στις αποσκευές», είπε η στεναχωρημένη κοπέλα, «αλλά την προηγούμενη φορά που το δοκίμασα, δεν έπαψε να κλαίει».

«Και ήταν τυχερός· διότι θα μπορούσε να πάψει για πάντα να κλαίει· να πάθει ασφυξία. Δεν υπάρχει λόγος, ο Κούκι θα ταξιδέψει».

«Μα δεν μας αφήνει να μπούμε ο οδηγός…»

«Καλά, θα φέρω εγώ την αστυνομία…» — μανία με την αστυνομία η άλλη κοπέλα, που την έπνιγε το δίκιο της και ο εκνευρισμός.

«Την αστυνομία ας την φέρει αν θέλει ο οδηγός, που παραβιάζει τον νόμο», της είπε. «Εσείς δεν έχετε παρά να μπείτε στο λεωφορείο αγνοώντας τον οδηγό: “Το λέει ο νόμος”, πείτε του».

Και κατευθύνθηκε στην καφετέρια· ο οδηγός, ένας άνθρωπος βασανισμένος κι αυτός, παραλάμβανε μόλις τον καφέ του, κρατούσε σβηστό το τσιγάρο του στο χέρι, έψαχνε αναπτήρα.

Άνοιξε την τσάντα της, του πρότεινε τον αναπτήρα της: «Ξέρετε, ο σκυλάκος είναι νόμιμος, έχει άδεια παραμονής στα λεωφορεία», επιχείρησε να αστειευτεί.

«Το ξέρω, μάνα μου», της απάντησε ο οδηγός, σχεδόν τρυφερά. «Άμα είναι κάτω από οχτώ κιλά επιτρέπονται, αλλά διαμαρτύρονται οι επιβάτες».

«Ε, δεν πειράζει», του χαμογέλασε. «“Το λέει ο νόμος”, πείτε τους».

Ο Κούκι έφτασε στον προορισμό του την ίδια ώρα με όλους τους επιβάτες του ΚΤΕΛ. Όταν τον είδαν τα παλικάρια που κάθονταν στο καφέ της αφετηρίας, ρώτησαν σαρκαστικά το (έξαλλο νωρίτερα) κορίτσι: «Κοπελιά, ο οδηγός τον είδε τον σκύλο; Πώς δεν τον πέταξε έξω;»

Και, τότε, εκείνη, με αφοπλιστική ηρεμία, απάντησε: «Επειδή δεν μπορεί. Το λέει ο νόμος»!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s