Monthly Archives: June 2012

Πολιτικό Mad Max

Λίγες μέρες μετά τον επίπονο και δύστροπο σχηματισμό κυβέρνησης κι ενώ το συνεργατικό σχήμα ομολογουμένως φαίνεται να ξεκινάει με αρρυθμίες και ατυχίες, έχει ταυτόχρονα ξεκαθαριστεί τι εννοεί «προγραμματική αντιπολίτευση» το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Σε δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών, μελών αλλά και φίλων του αποκαλύπτεται σε όλο της το μέγεθος η σκοτεινή και αντιλαϊκή συμπαιγνία των τριών. Το τι διαβάζουμε και ακούμε τις τελευταίες ημέρες είναι ενδεικτικό . Όλοι είναι ύποπτοι προδοσίας πριν καν μιλήσουν, εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα, είναι έτοιμοι να εξαπολύσουν νέες επιθέσεις εναντίον του λαού. Ο ένας είναι «τραπεζίτης», ο άλλος ξέρει κάποιον που εμπλέκεται σε σκάνδαλα, ο παραδίπλα δούλευε για τους Ευρωπαίους (τι φρίκη αλήθεια), ο πιο πέρα γνώριζε έναν λαμογιοΠασόκο παλιά, ο αποκάτω ήταν φίλος του Καραμανλή, τον αποπάνω δεν τον ξέρουμε αλλά δεν μπορεί, κάτι θα έκανε, τον άλλον τον προτεινε ο αριστερός Καρατζαφέρης και ούτω καθεξής. Σχηματίζεται ένα εφιαλτικό, δυσοίωνο, σχεδόν δυστοπικό πλέγμα σχέσεων που κάνει την καταστροφή του λαού και της χώρας να μοιάζει αναπόδραστη. Αριστεροδέξιες ανίερες συμμαχίες, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση κατά πως ακούμε, μηχανορραφούν συνεχώς μεταξύ Βουλής και Μαξίμου. Ένα πολιτικό Μαντ Μαξ, οπου ακόμα κι ένα βλέμμα, ακόμα και οι κινήσεις των μιμικών μυών των κυβερνώντων αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους στους υποψιασμένους αριστερούς εγκεφάλους. Προπολιτικές προσεγγίσεις, μανιχαϊσμός, δίκη προθέσεων και παρανοειδείς συσχετίσεις σε ένα ατέρμονο γαϊτανάκι, συγκροτούν τον πολιτικό λόγο της ριζοσπαστικής αριστεράς, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αισιοδοξίας και ελπίδας, ούτε για τον λαό ούτε για τον τόπο. Όλα είναι σικέ, προειλημμένα και φριχτά. Μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία καταστροφής και δυστυχίας. Και συνεχίζουν απτόητοι οι «αριστεροί» μάντεις του κακού : «Η συμμετοχή κομματικών στελεχών ανορθώνει το παλιό πολιτικό σύστημα, ταυτόχρονα η συμμετοχή τεχνοκρατών σηματοδοτεί την μεταδημοκρατική συναίνεση». Η συμμετοχή αριστερών θα σήμαινε προδοσία, η μη συμμετοχή τους είναι ενοχική και αφήνει όλο το παιχνίδι στο βαθύ μπλε. Τα έχουμε ακούσει σχεδόν όλα… Έχουν ένα πρόβλημα για κάθε τους λύση. Το απόλυτο και προαιώνιο Κακό στην κυβέρνηση, το απόλυτο Καλό στην Αντιπολίτευση. Οι δυνάστες του λαού στα Υπουργεία, οι ορκισμένοι υπερασπιστές του στην Κουμουνδούρου. Δυστυχώς, η εσχατολογική νοοτροπία της εξωπραγματικής και αντικοινοβουλευτικής ακροαριστεράς έχει διαποτίσει κάθε κύτταρο αντιπολιτευτικού λόγου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθιστώντας την οποιαδήποτε συνεννόηση και συναίνεση ακόμα για τα απολύτως ελάχιστα, όνειρο θερινής νυκτός.

2 Comments

Filed under Uncategorized

Το αριστερόμετρο

A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τι κάθαρμα ήσουν,
Tι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Μανόλης Αναγνωστάκης

Οι σύντροφοι είναι χρήστες συσκευής
(καταφανώς σοβιετικής κατασκευής)
που εμέ μου βρήκε λιγοστή αριστεροσύνη,
γι’ αυτό θα πέσω να πνιγώ, σαν τη Φροσύνη.

Η σύζυγος του άξιου βουλευτού σας
κατάμουτρα μας είπε: «Φτου σας!»
Πως δεν μπορούμε πλέον οι καψεροί
ν’ αποκαλούμεθα αριστεροί.

Πως δεν ανήκουμε άλλο πια στην ανανέωση
κι εκπροσωπούμε των αγώνων τη ματαίωση
το λένε στα κανάλια, στις ειδήσεις,
μα και στον δρόμο, όπου γεννιούνται οι συνειδήσεις.

Ότι προσβάλλουμε ανθρώπους με αγώνες
και την αριστερά ανά τους αιώνες,
βράζουμε τώρα στο δικό μας το καζάνι
κι όχι στου Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Ότι τα ιδανικά έχουμε προδώσει
της τρόικας για να πάρουμε τη δόση.
Τρίζουν τα κόκκαλα του Σάκο, του Βαντσέτι
που δε γουστάρουμε Στρατούλη και Σκουρλέτη.

Σε κάθε διάσπαση ακούγονται τα ίδια
επιχειρήματα — που πάει να πει βρισίδια.
Αλλά, ρε σύντροφοι, ξέρετε ποια είν’ η πλάκα;
Πως τώρα φαίνεται η τρύπια σας η βράκα.

Δεν μου αρέσει η δίκη των προθέσεων
και προτιμώ αντιπαράθεση των θέσεων
μα σκέφτομαι και τον Μανόλη Αναγνωστάκη:
«Α ρε Λαυρέντη…» ξεκινούσε το στιχάκι.

1 Comment

Filed under Uncategorized

“Put-the candle-back”?

Image

Έχω στηθεί από χτες στην τηλεόραση και περιμένω σαν το τζάνκι τα νεότερα για τον σχηματισμό κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Είναι μεγάλο το τίμημα της αναμονής, γιατί ταυτόχρονα προσπαθώ, εχμ, να δουλέψω, ενώ από πάνω έχω να υποστώ και τις ασύλληπτου εύρους ανοησίες που εκστομίζουν από τη μια οι δημοσιογράφοι, όσο δεν έχουν τίποτε καινούργιο να μεταδώσουν, και από την άλλη οι panelistas, που τραβάνε καθένας το ζόρι του. Παρατηρώντας, για παράδειγμα, πόσο κατατονικοί δείχνουν εξαίφνης όλοι ανεξαιρέτως οι εκπρόσωποι των Ανεξάρτητων Ελλήνων, θυμήθηκα το σύνθημά τους: «Είμαστε εσύ». Spooky – προφανώς, αλλά όχι μόνο αυτό. Τελεί επίσης σε πλήρη ευθυγράμμιση με την πιο μουχλιασμένη αντίληψη περί «πολιτικού»: Ο άνθρωπος του λαού. Εγώ που σας καταλαβαίνω, γιατί είμαι σαν εσάς. Ένας από σας. Αυτή, ακριβώς αυτή η αντίληψη μου φαινόταν πάντα τόσο λάθος, τόσο σατανικά διεστραμμένη – και εν τέλει ολέθρια. Είναι η αντίληψη που επιτρέπει σε έναν βουλευτή, ας πούμε, να βιαιοπραγεί, και στον ψηφοφόρο να ταυτίζεται με αυτόν τον βουλευτή και να τον επιβραβεύει. Ειλικρινά, όποτε ακούω αυτή τη φράση, θέλω να ξεριζώσω τα νύχια μου. Ή τα νύχια όποιου τη λέει.

Προφανώς, δεν είναι όλες οι δουλειές για όλους – πόσο μάλλον η δουλειά του πολιτικού. Για μένα, γενικά, οι δυσκολότερες δουλειές (οι πιο βαριές και ανθυγιεινές) μού φαίνεται πως είναι όσες ενέχουν πολλή ανθρωπίλα: Συνεχή τριβή με Άλλους, συνεννοήσεις επί συνεννοήσεων, αναγκαστική συνεργασία, διαπραγματεύσεις κάθε λογής – τέτοια. Να ακούς το μακρύ του ενός και το κοντό του δεύτερου και να αντέχεις να μην ουρλιάξεις που ό,τι είναι για σένα αυτονόητο είναι για κάποιον άλλο αδιανόητο. Να βλέπεις, ενδεχομένως, την ανία, την άνοια και κυρίως την τεμπελιά ή την αδιαφορία των κατ’ ανάγκη συνεργατών σου και παρ’ όλα αυτά να προσπαθείς να βγάλεις άκρη. Να βρίσκεσαι συνειδητά σε μια μόνιμη κατάσταση διαβούλευσης κάνοντας ταυτόχρονα τη δουλειά. Αν σ’ όλο αυτό το σύνολο κοτσάρεις και έναν εθνικών διαστάσεων εκθέτη, αν το σκεφτείς όχι ως απλή καθημερινή δουλίτσα αλλά στην κλίμακα μιας χώρας που κρατιέται όρθια με σελοτέιπ μέσα σε μια ήπειρο που επίσης δεν νιώθει και πολύ καλά τελευταία – ε, εντάξει. Πουτ δε κανντλ μπακ, που έλεγε και ο αγαπημένος μου Doctor Fronkenstin (αχ…) καθώς τον συνέθλιβε το μυστικό πέρασμα που είχε μόλις ανακαλύψει.
Image
Ναι, το εγχείρημα της ΔΗΜΑΡ να βάλει το κεφάλι της στον ντορβά και να συμμετάσχει σε μια ετερόκλητη κυβέρνηση συνεργασίας που προϋποθέτει τόσο ρίσκο και θα απαιτήσει τόση τριβή, τόση προσπάθεια (προφανώς, κάθε κυβέρνηση απαιτεί εξ ορισμού προσπάθεια· απλώς εδώ έχουμε πλέον να κάνουμε με συνθήκες σανιδωμένου βαθμού δυσκολίας), τόσο κόπο σε κάθε βήμα, τόσο γερό στομάχι μπρος στις επιθέσεις αμιγούς κακεντρέχειας και στις δημιουργικότατες κατάρες που σίγουρα θα εισπράξεις – το εγχείρημα αυτό, λοιπόν, μου φαίνεται ασύλληπτο. Αποτελεί ούτως ή άλλως ιστορική στιγμή η συμμετοχή της Αριστεράς στη διακυβέρνηση, πράγμα που ανεβάζει κατακόρυφα την τάση του ηλεκτρικού του φορτίου. Αν, λοιπόν, ήμουν ο Κουβέλης, πιθανότατα δεν θα το τολμούσα ποτέ. Δεν θα το άντεχα.

Και γι’ αυτό ακριβώς, έστω κι αν δεν έχω ιδέα τι θα βγει τελικά, χαμογελάω τώρα σαν βλαμμένο: χαμογελάω επειδή ακριβώς η ΔΗΜΑΡ δεν είναι εγώ. Δεν είναι σαν εμένα. Είναι καλύτερη. Ο Κουβέλης δεν είναι εγώ. Είναι καλύτερος. Είναι αυτό που πρέπει να είναι οι πολιτικοί. Καλύτεροι από τους ψηφοφόρους τους.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

“Φασισταριό κι εσείς; Ναι, ναι, κι εμείς – μάλλον”


Ένεκα που το εθνικό μας μενού αυτή την εποχή είναι το «Όλα στα κάγκελα» (μόλις πιάσουν οι αέρηδες, θα ξαναγίνει το “Όλα στα κάρβουνα”), παραθέτω μερικά αποτρόπαια ερωτήματα ενός πορτοφάγου (χωρίς πολλά κάγκελα), ξέροντας εκ των προτέρων την αμετάκλητη ετυμηγορία του σοφού λαού. Έχουμε και λέμε:

* Μπορώ να μισώ τα εγκληματικά αποβράσματα της ΧΑ και να θυμώνω και με τους κάθε λογής τραμπούκους χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να κάνω κριτική στις θέσεις και στον λόγο του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να ονειρεύομαι μια υγιή και δίκαιη αστική δημοκρατία χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να απαντώ όταν με προσβάλλουν χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να σβήνω οποιονδήποτε άγνωστο «φίλο» μού κάνει κήρυγμα στο FB χωρίς να χαρακτηριστώ φασισταριό;

* Μπορώ να μην αισθάνομαι αλληλεγγύη προς οποιονδήποτε αναρχικό χωρίς να θεωρηθώ φασισταριό;

* Μπορώ να μην θεωρώ εξ αρχής πως όποιος αυτοκτονεί έχει δίκιο σε όσα πιστεύει;

* Μπορώ να συζητάω για αδικίες στην προ μνημονίου εποχή χωρίς να χαρακτηριστώ αντιδραστική;

* Μπορώ να κριτικάρω την επαναστατική ρητορική χωρίς να χαρακτηριστώ βολεμένη;

* Μπορώ να μην θεωρώ οπωσδήποτε φίλο μου τον εχθρό του εχθρού μου;

* Μπορώ να αντιπαθώ εξίσου τη διχαστική ρητορική του Σαμαρά και του Τσίπρα;

* Μπορώ να σέβομαι τον πολιτισμό χωρίς να χαρακτηριστώ Ρόκα-Παρμεζάνα και Ρεσώ;

* Μπορώ να μην επιθυμώ διακαώς την Ενότητα της Αριστεράς χωρίς να χαρακτηριστώ μαύρη αντίδραση;

* Μπορώ να μιλάω περί Ορθού Λόγου και να μην ταυτίζομαι με τον Απόστολο Δοξιάδη;

* Μπορώ να αμφισβητώ την ορθότητα των αποφάνσεων του Ζίζεκ χωρίς να χαρακτηριστώ αγράμματη;

* Μπορώ να αμφισβητώ την ορθότητα των αποφάνσεων του Βαρουφάκη χωρίς να χαρακτηριστώ νεοφιλελεύθερη;

Ε;

1 Comment

Filed under Uncategorized

Τα σεσηπότα οπωρικά

Το κείμενο που παρουσιάζει σήμερα η βιβλιοθήκη της «Υπόγειας Διαδρομής», απόσπασμα από τα Σεσηπότα λαχανικά του Λέοντος Μελά (από το βιβλίο Γεροστάθης ή Αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας, Αθήνα 1858), δεν αναφέρεται στα ζαρζαβατικά με τα οποία στολίζουν οι αγανακτισμένοι πολίτες τους πολιτικούς. Αντιθέτως, αναφέρεται στον καταναλωτισμό και στην πελατειακή σχέση κυβερνήσεως και πολιτών. Να τα λέμε αυτά.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

I have nothing to say and I’m saying it

Οι φυλές των social media

Ψιτ, παιδιά… Αν δεν έχουμε κάτι να πούμε, δεν είναι ανάγκη να το πούμε. «Και η σιωπή χρειάζεται».

Αλλά τι να κάνουμε, υπάρχουν και οι φυλές των social media:

Οι άντρες: αυτοί θα λιώσουν τα σκουλήκια τους χρυσαυγίτες, θα τους τσακίσουν, θα τους πλακώσουν κ.ο.κ. Πάντα, πίσω από το πληκτρολόγιο. Αυτοί είναι άντρες, είναι Έλληνες, απλώς είναι αριστεροί. Παιδιά, μη γαμάτε τόσο πολύ.
Οι υπεράνω: για αυτούς το πιο σημαντικό είναι να μην πέσουν από τα σύννεφα, όπως οι κοινοί θνητοί. Είναι φλεγματικοί, είναι ψύχραιμοι. Αυτοί το έβλεπαν να έρχεται, το είχαν πει.
Οι μικροαστοί ντεντέκτιβ: αυτοί καταδικάζουν, αλλά δεν μπορούν και να μη δουν την άλλη πλευρά λίγο (είναι όμως κι αυτές εκνευριστικές).
Οι αναλυτές: διαβάζουν ανάμεσα στις γραμμές, βλέπουν πίσω από τα γεγονότα, έχουν αναλυτικά εργαλεία: φταίνε τα καθεστωτικά ΜΜΕ.
Οι συμψηφιστές α΄: αυτοί δεν είναι αφελείς. Δεν τσιμπάνε. Ξέρουν ότι βία δεν είναι μόνο το χαστούκι αλλά και οι μειώσεις των μισθών, τα μνημόνια, τα δάνεια κ.ά.
Οι συμψηφιστές β΄: η μόνη τους δουλειά είναι να ρωτήσουν όλους εκείνους που καταδικάζουν τη βία της Χ.Α. αν καταδικάζουν και τη βία των άλλων, ή αντιστρόφως.
Οι χιουμορίστες: αυτοί κάνουν επίδειξη ιερόσυλου και φλεγματικού χιούμορ. Είναι και αυτοί πολύ καλύτεροι και διαφορετικοί από τους κοινούς θνητούς, δεν κωλώνουν και δεν λένε κοινοτοπίες.

Σημείωση: πολλοί ανήκουν σε περισσότερες της μιας κατηγορίες, μερικοί μάλιστα σε όλες ταυτόχρονα.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

“Ακύρωσέ Με!”

Image

[Η σκηνή από το άγνωστο μέχρι πρόσφατα αριστούργημα του ελληνικού νεο-ρεαλισμού με τίτλο «Ακύρωσέ Με», εκτυλίσσεται στην κουζίνα ενός μικροαστικού σπιτιού.]

 

«Μην τον ξεσυνερίζεσαι, κόρη μου, τον Αλέξη. Τον ξέρεις δα. Δεν τα εννοεί αυτά που λέει πάνω στον θυμό του. Ναι, εντάξει, είναι λίγο νευρικός, λίγο αψίκορος, θέλει να φαίνεται σκληρός και μπορεί να σηκώσει και χέρι καμιά φορά, αλλά τι να κάνουμε; Άντρας σου είναι, πώς να τον αρνηθείς; Κατά βάθος είναι καλός, το καλό σου θέλει, κι όλοι τον αγαπάνε, δεν βλέπεις; Μόνο καλά λόγια λένε γι’ αυτόν στο καφενείο. Μην υπερβάλλεις κι εσύ – τι σου είπε πια, καημένη; Επειδή λίγο σε έβρισε; Και τι έγινε; Επειδή σε απείλησαν εκείνα τα τρελόπαιδα, η παρέα του, πως θα σου κόψει τα πόδια; Χα χα χα! Ε, καλά! Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Πάνω στον θυμό τους, λένε διάφορα οι άνθρωποι. Ναι, το ξέρω πως κι εσύ θυμώνεις, αλλά τέτοια δεν λες. Τι να κάνουμε, τώρα; Μην ξεχνάς πως έχετε μια οικογένεια που πρέπει να μείνει ενωμένη, έχετε το Κοινό Καλό να σκεφτείτε. Πώς θα πάει για δήμαρχος, αν δεν σ’ έχει πλάι του; Πώς θα τα βάλει με τους μεγαλοτσιφλικάδες; Τόσα πράγματα έχει υποσχεθεί στον κοσμάκη. Έλα, κόρη μου, κάνε την καρδιά σου πέτρα – είδες πόσο γρήγορα τα ξεχνάει όλα και σε θέλει πάλι κοντά του; Είδες που πάλι σου ζητάει να του φτιάχνεις τον καφέ του, να του φέρνεις τις παντόφλες του; Είδες πόσο τρυφερός γίνεται; Ψυχούλα! Άντε κόρη μου, πήγαινε στον άντρα σου. Και πάρε και τα παιδιά μαζί. Να μαθαίνουν τις αλήθειες της ζωής. Ε; Ε; Κάτσε… πού πας; Πού πας με το μαχαίρι, κορίτσι μου; Στάσου! Το Κοινό Καλό! Βαγγελίστρα μου, τι συμφορά θα μας εύρη!»

Leave a comment

Filed under Uncategorized