“Put-the candle-back”?

Image

Έχω στηθεί από χτες στην τηλεόραση και περιμένω σαν το τζάνκι τα νεότερα για τον σχηματισμό κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Είναι μεγάλο το τίμημα της αναμονής, γιατί ταυτόχρονα προσπαθώ, εχμ, να δουλέψω, ενώ από πάνω έχω να υποστώ και τις ασύλληπτου εύρους ανοησίες που εκστομίζουν από τη μια οι δημοσιογράφοι, όσο δεν έχουν τίποτε καινούργιο να μεταδώσουν, και από την άλλη οι panelistas, που τραβάνε καθένας το ζόρι του. Παρατηρώντας, για παράδειγμα, πόσο κατατονικοί δείχνουν εξαίφνης όλοι ανεξαιρέτως οι εκπρόσωποι των Ανεξάρτητων Ελλήνων, θυμήθηκα το σύνθημά τους: «Είμαστε εσύ». Spooky – προφανώς, αλλά όχι μόνο αυτό. Τελεί επίσης σε πλήρη ευθυγράμμιση με την πιο μουχλιασμένη αντίληψη περί «πολιτικού»: Ο άνθρωπος του λαού. Εγώ που σας καταλαβαίνω, γιατί είμαι σαν εσάς. Ένας από σας. Αυτή, ακριβώς αυτή η αντίληψη μου φαινόταν πάντα τόσο λάθος, τόσο σατανικά διεστραμμένη – και εν τέλει ολέθρια. Είναι η αντίληψη που επιτρέπει σε έναν βουλευτή, ας πούμε, να βιαιοπραγεί, και στον ψηφοφόρο να ταυτίζεται με αυτόν τον βουλευτή και να τον επιβραβεύει. Ειλικρινά, όποτε ακούω αυτή τη φράση, θέλω να ξεριζώσω τα νύχια μου. Ή τα νύχια όποιου τη λέει.

Προφανώς, δεν είναι όλες οι δουλειές για όλους – πόσο μάλλον η δουλειά του πολιτικού. Για μένα, γενικά, οι δυσκολότερες δουλειές (οι πιο βαριές και ανθυγιεινές) μού φαίνεται πως είναι όσες ενέχουν πολλή ανθρωπίλα: Συνεχή τριβή με Άλλους, συνεννοήσεις επί συνεννοήσεων, αναγκαστική συνεργασία, διαπραγματεύσεις κάθε λογής – τέτοια. Να ακούς το μακρύ του ενός και το κοντό του δεύτερου και να αντέχεις να μην ουρλιάξεις που ό,τι είναι για σένα αυτονόητο είναι για κάποιον άλλο αδιανόητο. Να βλέπεις, ενδεχομένως, την ανία, την άνοια και κυρίως την τεμπελιά ή την αδιαφορία των κατ’ ανάγκη συνεργατών σου και παρ’ όλα αυτά να προσπαθείς να βγάλεις άκρη. Να βρίσκεσαι συνειδητά σε μια μόνιμη κατάσταση διαβούλευσης κάνοντας ταυτόχρονα τη δουλειά. Αν σ’ όλο αυτό το σύνολο κοτσάρεις και έναν εθνικών διαστάσεων εκθέτη, αν το σκεφτείς όχι ως απλή καθημερινή δουλίτσα αλλά στην κλίμακα μιας χώρας που κρατιέται όρθια με σελοτέιπ μέσα σε μια ήπειρο που επίσης δεν νιώθει και πολύ καλά τελευταία – ε, εντάξει. Πουτ δε κανντλ μπακ, που έλεγε και ο αγαπημένος μου Doctor Fronkenstin (αχ…) καθώς τον συνέθλιβε το μυστικό πέρασμα που είχε μόλις ανακαλύψει.
Image
Ναι, το εγχείρημα της ΔΗΜΑΡ να βάλει το κεφάλι της στον ντορβά και να συμμετάσχει σε μια ετερόκλητη κυβέρνηση συνεργασίας που προϋποθέτει τόσο ρίσκο και θα απαιτήσει τόση τριβή, τόση προσπάθεια (προφανώς, κάθε κυβέρνηση απαιτεί εξ ορισμού προσπάθεια· απλώς εδώ έχουμε πλέον να κάνουμε με συνθήκες σανιδωμένου βαθμού δυσκολίας), τόσο κόπο σε κάθε βήμα, τόσο γερό στομάχι μπρος στις επιθέσεις αμιγούς κακεντρέχειας και στις δημιουργικότατες κατάρες που σίγουρα θα εισπράξεις – το εγχείρημα αυτό, λοιπόν, μου φαίνεται ασύλληπτο. Αποτελεί ούτως ή άλλως ιστορική στιγμή η συμμετοχή της Αριστεράς στη διακυβέρνηση, πράγμα που ανεβάζει κατακόρυφα την τάση του ηλεκτρικού του φορτίου. Αν, λοιπόν, ήμουν ο Κουβέλης, πιθανότατα δεν θα το τολμούσα ποτέ. Δεν θα το άντεχα.

Και γι’ αυτό ακριβώς, έστω κι αν δεν έχω ιδέα τι θα βγει τελικά, χαμογελάω τώρα σαν βλαμμένο: χαμογελάω επειδή ακριβώς η ΔΗΜΑΡ δεν είναι εγώ. Δεν είναι σαν εμένα. Είναι καλύτερη. Ο Κουβέλης δεν είναι εγώ. Είναι καλύτερος. Είναι αυτό που πρέπει να είναι οι πολιτικοί. Καλύτεροι από τους ψηφοφόρους τους.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s