Author Archives: Lavrentiy Tunyeyadstvo

Ορθή Επανάληψις

20121119-181840.jpg

Η σάτιρα κύριε Γκογκολπωσελένε έχει ένα όριο. Για την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών κι αφού ζητήσω ειλικρινά συγνώμη, βάζω την πραγματική είδηση. Μην παραπληροφορείτε κύριοι, υπάρχουν επαγγελματίες γι’αυτή τη δουλειά.

ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΣ

Την επανατύφλωση των προσφάτως θεραπευθέντων τυφλών στη Ζάκυνθο υποσχέθηκε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, «μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση».

Ο κ. Λαφαζάνης μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του MEGA, σε ερώτηση για το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους επιδοματούχους τυφλούς που ξαφνικά τα είδαν όλα μ’ άλλο μάτι, είπε: «Θα τους κάνουμε να ξαναχάσουν το φως τους και να ξαναβρούν τα επιδόματά τους πίσω, γιατί να τους τα κόψουμε, αυτό είναι το πρόβλημα, με ποιες διαδικασίες, με ποια κριτήρια τους τα κόβουν».

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Όχι στη πόλωση, επείγουσα η ανάγκη για τρίτο πόλο.

Το μήνυμα είναι σαφές κι ανησυχητικό. Ο νέος δικομματισμός καρικατούρα οδηγεί τη χώρα σε εμφυλιοπολεμικό κλίμα με τα ψεύτικα καταστροφικά του διλήμματα. Πως αλλιώς μπορεί κάποιος να προσλάβει την απάντηση του Αντώνη Σαμαρά στη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα: “Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει τα πάντα, πρέπει να ξέρει ο ελληνικός λαός ότι εμείς θα κάνουμε τα κοάλα χωρίς συμβιβασμούς”. Στη φωτογραφία ο κύριος Αντώνης Σαμαράς σε σύσκεψη με τον σύμβουλό του Χρύσανθο Λαζαρίδη στους ευκαλύπτους έξω από τα γραφεία της Συγγρού.

Η ανάγκη για ένα τρίτο πόλο, μακριά από λαϊκίστικα κινέζικα αρκούδια της ανευθυνότητας και από νεοφιλελεύθερα  αντιευρωπαϊκά – καθότι αυστραλέζικα – μαρσιποφόρα είναι επιτακτική. Ένα τρίτο πόλο από απλές μεταρρυθμιστικές, μέσα στην Ευρώπη αλλά απαγκιστρωμένες αρκούδες της Πίνδου.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Νταϊρέκτλι του δε χελ εντ μπιγιόντ (μέρος γ’)

[Στα προηγούμενα, α και βου, είχαμε γνωρίσει στα πεταχτά τον αρχάγγελο Ουριήλ που κάλεσε για επείγουσα κομματική δουλειά τον Παΐσιο που φάνηκε ότι θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτός, μετά από διάφορες επονομαζόμενες σαχλαμάρες για να περάσει ο χρόνος, εμφανίζεται μπροστά σε πάνελ Αγίων.]

«Λοιπόν, Παΐσιε, στο θέμα μας», άρχισε πριν προλάβει να καλοκαθίσει ο Άγιος Κωνσταντίνος. Η αυταρχική συμπεριφορά δεν εκλείπει με την αγιοποίηση ιδίως αν στην γήινη ζωή σου ήσουν αυτοκράτορας και έγινες Άγιος στο καπάκι, μόλις ετελεύτησες. «Χρόνο έχουμε, το μόνο μπόλικο που θα έλεγαν οι λαϊκοί, αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα τον σπαταλήσουμε μέχρι τις δίκες της όστιας». Αυτό το τελευταίο δεν έγινε ξεκάθαρα κατανοητό, αλλά έτσι είναι η Θεία Χάρις, σκέφτηκε ο Παΐσιος, φανερώνεται με μυστήρια.

«Τα ζητήματα με το ελληνορθόδοξο ποίμνιο τα γνωρίζεις. Αλίμονο, τόσες εισηγήσεις έχω κάνει στις συνελεύσεις θα έπρεπε πλέον να τα ξέρετε όλοι απέξω κι ανακατωτά». Ο Παΐσιος δεν ήταν τόσο σίγουρος ότι είχε παρακολουθήσει όλες τις εισηγήσεις με τη δέουσα προσοχή, ίσως κάποιες στιγμές να είχε αποκοιμηθεί με τα μάτια ανοιχτά. Βέβαια, δεν θα τολμούσε να το αναφέρει. Αυτό στην καλογερική αργκό κάποιοι το έλεγαν θεοπτία, δηλαδή να βλέπεις  εκείνη την ώρα τον Θεό. Για κάποιους άλλους όμως η εξήγηση ήταν απλή : γήινη ανία και νύστα.

«Ίσως να σου διαφεύγουν οι τελευταίες εξελίξεις.», πήρε το λόγο ο Άγιος Σέργιος, που ήταν γλυκομίλητος και πολιτισμένος παρά τη στολή εκατόνταρχου. Ήταν γνωστή η παρηγορητική στάση του με ότι καταπιανόταν. «Με δύο λόγια, στην Ελλάδα μετά τις τελευταίες εκλογές το μέλλον των πιστών και των απίστων προμηνύεται ιδιαιτέρως επικίνδυνο. Κυβέρνηση δεν έβγαλαν, οι Έλληνες είναι έτοιμοι για άλλη μια φορά στην ιστορία τους να…»

«Να τα κάνουν μπάχαλο, οι σκερβελέδες. Οι σαλτιμπάγκοι, οι καραγκιοζαραίοι, οι ανεκδιήγητοι, τα κοπρόσκυλα. Που πρώτα σκέφτονται με τη κοιλιά, μετά με τα λαγόνια και μετά με τη καρδιά. Ή μερικές φορές κι ανάποδα. Πάντως από μυαλό, τίποτα», τον έκοψε ο Άγιος Βάκχος που ήταν σχεδόν πάντα υπερβολικά λαϊκός για άγιος, και παρότι φορούσε κι αυτός στολή εκατόνταρχου έμοιαζε περισσότερο με πελάτη καφενείου Κυριακή μεσημέρι και μάλιστα περασμένες δώδεκα που έχει βγει μια πρώτη γύρα αποσταγμάτων. Αλλά αυτή ήταν και η δύναμή του : ο πλέον προσιτός Άγιος ανατολικά της Εδέμ. «Ξέρεις τι θα γίνει τελικά, έτσι; Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των νέων εκλογών στο εγγύς μέλλον, το Θείο Σχέδιο αναφέρει βία, φτώχεια, ανέχεια, ασθένειες, τις δέκα πληγές του Φαραώ. Μη σου πω και δώδεκα.»

«Βάκχε, είσαι όπως συνήθως πολυλογάς και σου ξεφεύγουν. Δεν είναι η ώρα για παράλογες ρατσιστικές φλυαρίες για το ποίμνιό σου. Και για λόγια τόσο ανάρμοστα, ιδίως από χείλη που, Θού Κύριε θύραν περιοχής περί αυτών …»,  ανταπάντησε ο Σέργιος.

«Κοιτάξτε, αγαπητέ Παΐσιε», τους έκοψε η Αγία Μαρκέλλα ρίχνοντας και μια απαξιωτική ματιά στο πάνελ δίπλα της, «Ας αφήσουμε τις εισαγωγές κι ας πάμε στο ζουμί». «Η Αγία Καθοδήγηση αποφάσισε να επέμβει δυναμικά στα πλαίσια της πολιτικής της Θείας Πρόνοιας που όπως ξέρεις αποφασίστηκε στο τελευταίο, το 675ο Συνέδριο». Όλοι έκαναν προσπάθεια να μην ρίξουν το βλέμμα τους στη σκοτεινή γωνία που έλαμπαν τα μάτια του Άγιου Ραφαήλ, φέρνοντας το αντίθετο αποτέλεσμα. «Θα γνωρίζεις, ότι σύμφωνα με το καταστατικό η επέμβαση του Κόμματος του Θεού στα γήινα, πρέπει να γίνει διαμέσου ενός Αγίου και μάλιστα εγκατεστημένου σε ομώνυμο και αν είναι δυνατόν περιώνυμο ναό ή εναλλακτικά και σε επείγουσες περιπτώσεις με αγγελική δράση, με την ευθύνη της Πανάγιου Γραφείου και μόνο.»

«Οπότε, Παΐσιε, ερχόμαστε στο θέμα σου», πήρε το νήμα ο Κωνσταντίνος. «Θα αγιοποιηθείς με διαδικασίες εξπρές. Απόφαση του Πανάγιου Γραφείου. Θα κατασκευαστεί με θαυμαστό τρόπο σε 24 ώρες ναός σου, στο κέντρο της Αθήνας. Ναι, ξέρω τις ιδιαίτερες σχέσεις σου με την βόρεια Ελλάδα, αλλά οι συνθήκες είναι έκτακτες και πρέπει να δείξεις κομματικό, πάνω απ’ όλα πατριωτισμό. Απόφαση του Πανάγιου Γραφείου. Θα κατέλθεις και θα εγκατασταθείς στον ναό, όπου και θα είναι η βάση σου, κατά το καταστατικό. Από σήμερα το πρωί είσαι και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής με κοοπτάτσια. Απόφαση του Πανάγιου Γραφείου. Θα θαυματουργήσεις κατά το δοκούν, εφαρμόζοντας τις αποφάσεις του Συνεδρίου και της πρόσφατης Ολομέλειας για τις ανάγκες της σκληρής και μεθοδικής, πλέριας οργανωτικής ανάπτυξης της πολιτικής της Θείας Πρόνοιας. Απόφαση του…»

«…Πανάγιου Γραφείου, μάλιστα», είπε με ανοιχτό το στόμα ο γέροντας.

«Αυτά και σιδεροκέφαλος, συνάγιε». Και σαν να ήθελαν να λήξει πριν γίνει κάτι δυσάρεστο ή σα να ήθελαν να απομακρυνθούν από τη παραλία που ήξεραν πως έρχεται τσουνάμι, σηκώθηκαν και έτρεξαν προς τη πλαϊνή αιθέρια έξοδο. Ο Παΐσιος με χίλιες ερωτήσεις παρά την έκπληξή του προσπαθούσε να τους απευθύνει το λόγο με «μα…» και «θα ήθελα..» και «να σας ρωτήσω…» και «μήπως…», αλλά η αίθουσα άδειασε πιο γρήγορα από φτερούγισμα περιστεράς.

Βέβαια, δεν άδειασε τελείως. Στη σκοτεινή γωνιά παρέμεινε ακίνητος στη θέση του, ο Ραφαήλ. «Ας πούμε εμπιστευτικά δυο λογάκια ακόμη», ακούστηκε η καυτή φωνή του, όταν η αίθουσα είχε σιωπήσει εντελώς.

(Α, ναι, συνεχίζεται…)

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Νταϊρέκτλι του δε χελ εντ μπιγιόντ (μέρος β’)

[Στο προηγούμενο γνωρίσαμε τον αρχάγγελο Ουριήλ με εγγενή προβλήματα φροϋδικής φύσης και τον ενίοτε προπέτη γέροντα Παΐσιο που κλήθηκε να παρουσιαστεί για επείγουσα κομματική δουλειά. Έγινε επίσης μια γεωγραφική περιήγηση στον Παράδεισο και γνωρίσαμε την Θεία Μαγκούρα δια των Χερουβείμ.]

Ο Παΐσιος ήξερε ότι έτρεχε ένα αχτίφ στελεχών και μακάριζε μέσα του που είχε μείνει ένα απλό ουτιδανό μέλος, μια πενιχρή προσθήκη στον κατάλογο ώστε η μόνη χρησιμότητά του ήταν να ψηφίζει τη γραμμή στις συνελεύσεις και να εκλέγει στα όργανα τις προτάσεις της Αγίας καθοδήγησης. Οι ατελείωτες συνεδριάσεις για θέματα όπως το filioque ή η οσιοποίηση του δια Χριστόν Σαλού στάρετς Ζωσιμά στη Σιβηρία ήταν επαρκής λόγος να αποφύγει οποιαδήποτε θέση απαράτσικ και επειδή νόμισε ότι είδε πλήθος φτερών να φτερουγίζουν στο φως βιάστηκε να προσθέσει στη σκέψη του «..αλλά όπως πάντα και όπως πρέπει, γεννηθήτω το θέλημά Σου».

Το ταξίδι προς τα γραφεία της Οργάνωσης ήταν βαρετό, όπως όλα στην αιώνια ανταμοιβή των άμωμων. Αραιές ψαλμωδίες άρχισαν να ακούγονται από τα μέσα της διαδρομής, αλλά αυτό ήταν σύνηθες όσο προχωρούσε κανείς με κατεύθυνση προς το φως. Αν κάποιος είχε επιθυμήσει την γνωριμία με τα εξαπτέρυγα και τις μαγκούρες τους, θα μπορούσε να σχολιάσει ότι αφού η ένταση της επουράνιας μουσικής αυξάνει με τέτοιους ρυθμούς, οι Θρόνοι, οι Δυνάμεις και τα Σεραφείμ θα πρέπει να κυκλοφορούν με ωτασπίδες τόσο κοντά που κάθονται στη πηγή του φωτός. Ή μήπως στη Πηγή του Φωτός; Άραγε η τιμωρία πέφτει και στο γραπτό λόγο ή μόνο στον προφορικό και την βέβηλη σκέψη; Και πως αντιλέγει κανείς στην πρόταση ότι ούτως ή άλλως η σκέψη προηγείται του λόγου; Με αυτά και μ’ εκείνα, σαχλαμάρες για να περάσει ο χρόνος που τελικά «ουκ έσται τέλος», έφτασε ο γέρων στα γραφεία. Εκεί πάλι περίμενε στο προθάλαμο με νηστεία αναγκαστική και προσευχή ηθελημένη – μην ξεχνάμε που βρισκόμαστε και πως βρέθηκε ο καθείς εδώ – ώσπου ο προστάτης άγγελος  της Οργάνωσης του επέτρεψε την είσοδο.

Το Γραφείο σύσσωμο ή μάλλον μιας και τα υλικά σώματα μόνο κατ’ οικονομίαν υφίσταντο, σύψυχο περίμενε πίσω από μιαν Άγια Τράπεζα συσκέψεων. Το θέαμα ήταν λαμπρό αλλά αποκαρδιωτικό. Ο Άγιος Κωνσταντίνος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, αναπληρωματικό μέλος του Πανάγιου Γραφείου και Γραμματέας του Τομέα Ελληνορθοδοξίας στη μιαν άκρη από την καθοδήγηση. Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος που πηγαίνουν ομού, παρότι δεν είναι Χιώτες και η Αγία Μαρκέλλα που πηγαίνει μόνη της παρότι Χιώτισσα, από το Γραφείο της Μηλέας Παραδείσου στη μέση. Και στην άλλη άκρη, μόνος του και μισοκρυμμένος στο σκοτάδι, ο Άγιος Ραφαήλ με τα λαμπερά μάτια των φανατικών που μέχρι και τους Αρχάγγελους γέμιζαν με ζόφο. Επίσημα μέλος του Πανάγιου Γραφείου, με συνοπτικές διαδικασίες μετά το τραυματικό τελευταίο Συνέδριο και υπεύθυνος της Ιδεολογικής Διαφώτισης. Η φημολογία για την πραγματική του δύναμη είχε βέβαια κατακλύσει την χλοερή πεδιάδα.

«Δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου αλλά σκούρα τα πράγματα…» σκέφτηκε ο Παΐσιος.

(Συνεχίζεται…)

1 Comment

Filed under Uncategorized

Νταϊρέκτλι του δε χελ εντ μπιγιόντ (μέρος α’)

(Στο θεολογικό κλίμα,  μνήμη Μ.Καρ.)

“Παΐσιος; Είναι εδώ κάποιος που τον λένε Παΐσιο;”, είπε κρύβοντας ένα πνιχτό γελάκι στο εφηβικό του πρόσωπο ο Ουρίηλ και τίναξε ήρεμα τα φτερά του στον αέρα. “Ακούς εκεί Παΐσιος, αυτοί οι ορθόδοξοι δε παίζονται, χίλια χρόνια είχα να ακούσω τέτοιο όνομα”, σκέφτηκε αλλά μετά αναστέναξε και θυμήθηκε τα σεξουαλικά του τα άλυτα, αχ αυτό το φύλο των αγγέλων, μόνο προβλήματα δημιουργεί.

Ο Παΐσιος αιωρούταν ένα μέτρο πάνω από το έδαφος σε περισυλλογή και θεοπτία, όταν άκουσε το όνομα του και γυρνώντας να δει ποία είναι η αγγελική φωνή που τον καλεί, έχασε την αυτοσυγκέντρωση του και έπεσε με θόρυβο στη χλόη.

“Τον αντικερατά μου μέσα, ούτε στον Παράδεισο να μην έχει ησυχία”, ψέλλισε μέσα από τα δόντια, αλλά επειδή Αυτός ακούει τα πάντα, αμέσως εμφανίστηκε ένα Χερουβείμ με οχτώ μαγκούρες σε οχτώ χέρια, δύο κανονικά και έξι με φτερά, και άρχισε να τον βαράει. “Συγνώμη…, τελευταία φορά…, δεν θα ξαναγίνει…, όλο το ξεχνάω…, γέρος άνθρωπος…, σε ότι έχω ιερό…” φώναξε, αλλά οι 72 μαγκουριές που είχαν αποφασισθεί προαιωνίως έπεσαν με θεϊκή δικαιοσύνη στο άυλο κορμί του γέροντα. Και μετά το Χερουβείμ έκανε μία περίεργη υπόκλιση και στα τέσσερα κεφάλια του και εξαφανίστηκε προς το φως.

Το φως, εκτυφλωτικό και σταθερό, μαζί με τη χλοερή κατακαμπίλα ήταν το χαρακτηριστικό αυτής της μεριάς του Παραδείσου. Εδώ τουλάχιστον είχε μια αιώνια δροσιά, το κλιματιστικό ήταν μόνιμα στους 21 βαθμούς, τόπος αναψύξεως γαρ. Στη συνέχεια και προς το βορά, όπου άγγελοι και ένοικοι μιλούσαν ρώσικες και σλαβικές διαλέκτους έκανε αντίθετα ζέστη. Πάνω από 35 βαθμούς και αποπνικτική ατμόσφαιρα, να μη μπορείς να καταλάβεις διαφορά με τη κόλαση. Έτσι το ήθελε εκεί ο Παντοδύναμος, μάλλον έτσι το ήθελαν οι πελάτες. Κάπου στα δυτικά, μετά τον μεγάλο φράχτη ήταν ο καθολικός Παράδεισος, όπου τα πράγματα ήταν επιεικώς χειρότερα: ξεραΐλα και σοβαροφάνεια και πολλά, αληθινά πολλά Χερουβείμ με μαγκούρες. Υπήρχε μια κραταιά φήμη ότι πέραν του ανατολικού άκρου και του χάσματος που βρίσκονταν εκεί, υπήρχε ένας άλλος παράδεισος, με βουνά από πιλάφι και ποτάμια από μέλι και κορίτσια με πιασίματα και ελάχιστα πέπλα, αλλά ουδέποτε επαληθεύτηκαν και παρέμειναν φήμες. Χειρότερη ήταν η κατάσταση με την υπόκωφη φήμη για έναν υπερανατολικό παράδεισο γεμάτο από το απόλυτο τίποτα. Σκοτάδι, ησυχία, αιώνια σιγή, ανυπαρξία. Ζεν. Ο Παΐσιος αναπόλησε για λίγο αυτή την ευδαιμονία αλλά με την άκρη του ματιού του νόμισε ότι είδε Χερουβείμ και μάζεψε τη σκέψη του.

“Ευλογητός ει, Κύριε, εγώ είμαι αυτός που ζητάς, Ουριήλ, φως του Θεού”. “Ναι, ναι, ανάστα, ο Θεός, κρίνον την γην”, απάντησε τελετουργικά ο αρχάγγελος. “Λοιπόν, μάστορα, πρέπει να παρουσιαστείς αμέσως στο Γραφείο της Οργάνωσης Μηλέας Παραδείσου για επείγουσα κομματική δουλειά”.

(Συνεχίζεται…)

2 Comments

Filed under Uncategorized

Χοροστατούντος

Ξενέρωτοι Γάλλοι. Φεύγει ο Σαρκοζί, ορκίζεται ο Ολάντ, ούτε ένας παππάς, ένας καρδινάλιος με τα μωβ, ούτε ένας διάκος με τη στολή την έμορφη. Δεν έχουν οι Φράγκοι χρυσοποίκιλτα άμφια, ράβδους ποιμαντορικές; Δεν έχουν Ευαγγέλια χρυσοδεμένα; Δεν έχουν ψαλμούς και ίσα και Χριστός Ανέστη και καταπένσας αυτοίς, (ο πανσόφους, πάντα) που τους αλιείς αναμπήξας;

Και να μην το βάλουμε συγκριτικά. Αυτή η ωραία ατμόσφαιρα, με κλιμάκιο παπάδων και ψαλμωδίες και χοροστατούντες αρχιεπισκόπους να είναι απαραίτητη και συνταγματικά για να αναλάβει καθήκοντα η όποια νέα κυβέρνηση στο Προεδρικό Μέγαρο και για να ορκιστούν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού στη Βουλή είναι όπως μας πρέπει συμβολική.

Όπως λέει το κύμα της εποχής στην πολιτική διανόηση : οι αέναοι ελληνικοί συσχετισμοί στον πολιτικό διάλογο που διαμορφώθηκαν από πάντα και τελειωμό δεν έχουν, αποτυπώνονται στο πρόσωπο του εκάστοτε χοροστατούντος αρχιεπισκόπου με τη βοήθεια του Χριστού, και τώρα που το θυμήθηκα, σε ποιο τελωνείο ξέμεινε αυτός ο Διαφωτισμός, τη Παναγία σας μέσα;

1 Comment

Filed under Uncategorized

Πορτολάνοι σε απλή δρακολαλιά

Στα πρώτα μου βήματα στη πολιτική σκέψη, οι δάσκαλοί μου ήσαν δεινόσαυροι. Αλλά ωραίοι δεινόσαυροι, πλουμιστοί, σαν τους τεμπέληδες σοφούς δράκους των παραμυθιών. Και κάθονταν δίπλα στον θησαυρό τους, που άπιαστος κι αμόλυντος απ’ τα βρωμόχερα ημών, των κοινών θνητών, λαμποκοπούσε μες στη σοσιαλιστική του άχλη.

Έλεγαν οι δράκοι ωραία πράγματα κι αν τα περισσότερα απ’ αυτά ανήκουν πια στη σκόνη, τουλάχιστον τα έλεγαν ωραία. Βέβαια κουβάλαγαν πολύ αίμα και κάποιες φορές, λάθος και τζάμπα αίμα τα λόγια τους, αλλά ήμασταν μικροί και δεν το ξέραμε ή αν το ξέραμε δε δίναμε σημασία.

Έλεγαν λοιπόν οι δράκοι : “Όταν θολώνουν τα νερά στη τακτική και δε βλέπεις τη τύφλα σου, να ανοίγεις το φανάρι της θεωρίας”.  Απλό και εύκολο. Έτσι ήταν τότε, για τα πάντα είχαν μπούσουλα, δύσκολο να χαθείς. Σου σηκώνεται η τρίχα, ευτυχώς που πέρασαν στη σκονισμένη λήθη.

Αλλά κοιτάτε,  τώρα που τα μυαλά μας άνοιξαν και η σκέψη μας είν’ ελεύθερη κι ωραία, μου έρχονται μερικές φορές οι πορτολάνοι στη δρακολαλιά  και ψάχνομαι, ας μείνει τούτο μεταξύ μας. Η τακτική λοιπόν σε τέλμα. Κυβέρνηση, ναι, με τις δικές μας κόκκινες γραμμές, ναι, με τα δικά μας θέματα και τη δική μας ατζέντα, ναι.  Αλλά με ποιόν και ποια στόχευση; Και θα σε ακολουθήσει η κοινωνία είτε από δω, είτε από κει; Θα σε ακολουθήσει ο κόσμος σου; Ο παλιός αλλά κι καινούργιος; Θα έχεις τη συνείδηση σου ήσυχη ή τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια; Κι αν λέμε σε άλλους για χαμένες ευκαιρίες, το πιστεύουμε ακράδαντα; Κι αν έρθει η ώρα, κι αν πρέπει να διαλέξεις πριν έρθει η ώρα, κατά το πώς πρέπει σε μία της ευθύνης; Κι αν είσαι εκεί στην διαπραγμάτευση και φτάσεις τις κόκκινες γραμμές της άλλης πλευράς; Κι αν έτσι, κι αν αλλιώς;

Και τώρα ποιό είναι το “θεωρητικό” πρόβλημα που μπορεί να μας δώσει απαντήσεις για τη τακτική; Δεν είναι νέο πρόβλημα. Αναλύσεις έχουν γίνει και γίνονται με μανία τη τελευταία δεκαετία και πιο παλιά, με άλλα ονόματα και ίσως άλλα επίδικα. Ο τίτλος είναι κι αυτός απλός, θυμίζει το ξυράφι της δρακολαλιάς : «Τι είναι αριστερά, σήμερα;».
Και μη βιαστείτε να απαντήσετε, θέλω βιβλιογραφία και παραγωγούς σκέψεις. Εγώ άρχισα από χτές. Θα σας ενημερώνω, αρκεί να με ενημερώνετε κι εσείς.  Να τα ξαναδούμε όλα. Όσα έχουν ειπωθεί κι όσα δεν έχουν. Να κριτικάρουμε.  Να τα συνθέσουμε. Να τσακωθούμε. Να φιλιώσουμε.

Μήπως βρούμε κάποια άκρη. Μην τυχόν και φωτιστεί η θολούρα.

Leave a comment

Filed under Uncategorized