Προς τους (φιλ)ελεύθερους σκοπευτές

Η ΔΗΜΑΡ δεν τολμάει, μετράει το πολιτικό κόστος κλπ. Είναι να αγανακτάς, ρε παιδί μου. Πώς θα πάει έτσι μπροστά αυτός ο τόπος; Τς τς τς, δεν θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη. Κρίμα, τελικά η ΔΗΜΑΡ δεν ξέφυγε από τα κολλήματα της Αριστεράς. Κρίμα, κρίμα, κρίμα. Είναι κυβέρνηση, είναι κι αντιπολίτευση. Μια έτσι, μια αλλιώς. Εμ δε γίνεται δουλειά όμως μ’ αυτά. Αν δε σηκώσεις τα μανίκια, αν δε λερώσεις τα χέρια, τίποτα δεν γίνεται. Να τελειώνουμε πια με τα αστεία, να σώσουμε τη χώρα.

Παιδιά, δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά θεατές είστε. Κάθεστε σκόρπιοι στο κοινό και βλέπετε το έργο. Σκόρπιοι, ούτε καν μια παρέα. Η ΝΔ σας ξυνίζει, το ΠΑΣΟΚ σας βρωμάει, η ΔΗΜΑΡ είπαμε, είναι κολλημένη — για να μη σχολιάσω τις συναπτές πανωλεθρίες της αυτόνομης εκλογικής καθόδου σας (η προσπάθεια σεβαστή, αλλά παρακάτω;) Λοιπόν, εκεί στο κοινό όπου κάθεστε και σχολιάζετε τι κάνουν οι άλλοι στην κυβέρνηση, δεν έχει προνομιακές θέσεις. Δεν έχει θεωρεία. Με την πλέμπα κάθεστε. Με όλους αυτούς που «δεν λερώνουν τα χέρια τους». Ούτε εσείς τα λερώνετε, έτσι δεν είναι; Δίνετε απλώς οδηγίες αφ’ υψηλού. Δείτε λοιπόν το έργο, φάτε ποπ κορν, πιείτε και καμιά μπυρίτσα, αλλά μη μιλάτε όλη την ώρα, παρακαλώ. Ψιθυριστά, μεταξύ σας, ναι· αυτό είναι δικαίωμά σας αναφαίρετο. Αλλά όχι φωναχτά, κι όχι όλη την ώρα: ενοχλείτε τους διπλανούς σας.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Η Χρυσή Αυγή και οι Άλλοι

Image

Οι ειδήσεις τον τελευταίο καιρό είναι μόνο δύο: τα νέα μέτρα και η Χρυσή Αυγή. Μοιάζει λες και η Ελλάδα όλη, με το έμπα του Σεπτεμβρίου, να έχει εγκλωβιστεί ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο ζεύγη επίθετου-ουσιαστικού και να πνίγεται. Κι εγώ συχνά έτσι νιώθω. Πως από εδώ και πέρα έτσι κάπως θα ζούμε. Μέσα σε αυτόν ακριβώς τον διττό παραλογισμό.

Η Ελλάδα ήταν πάντα παράξενη χώρα. Μια από τις ελάχιστες περιοχές με αρχαίο πολιτισμό που δεν έγινε (επισήμως) αποικία όπως η Αίγυπτος, η Ινδία. Μια περιοχή όπου οι άνθρωποι που έζησαν εδώ μέσα στους αιώνες γνώρισαν τόση ελευθερία όση και δουλεία. Που φάνηκαν αρκετά ευφυείς και ανθεκτικοί ώστε να επιβιώσουν μαζί με τη γλώσσα τους, εφευρίσκοντας ξανά και ξανά τον πολιτισμό τους. Κρατώντας κομμάτια του παρελθόντος τους μέσα σε αποστειρωμένες γυάλες και πετώντας άλλα στο Μόρντορ της συλλογικής λήθης.

Έτσι, παραδόξως, είμαστε μια χώρα (ή μάλλον ένας γεωγραφικός χώρος) με μεγάλη και σημαντική πολιτική ιστορία αλλά χωρίς σύγχρονες πολιτικές αρχές. Ξέρετε, αυτά τα βαρετά, σταθερά, κοινωνικώς συμπεφωνημένα πράγματα στα οποία βασίστηκαν οι δυτικές δημοκρατίες. Αυτά που υποτίθεται πως τηρούν στο μεταξύ τους συμβόλαιο οι πολίτες και οι εξουσίες, ελέγχοντας (και τιμωρώντας) αλλήλους σε περίπτωση καταπάτησής τους: οι μεν πολίτες τιμωρούν διά του μαυρίσματος στις εκλογές, οι δε εξουσίες διά της εφαρμογής του δικαίου. Και δεν έχουμε πολιτικές αρχές όχι επειδή δεν τους χρειαζόμαστε επειδή τάχα, σε αντιστάθμισμα, εμφορούμαστε από βαθιά αγαθά, χριστιανικά συναισθήματα (τα πραγματικά βαθιά συναισθήματα είναι που εν τέλει επιλέγονται και συνειδητά ως αρχές και γίνονται θεσμοί σεβαστοί) αλλά από μια απέραντη επιφανειακότητα όσον αφορά τις ηθικές σχέσεις μας με τους Άλλους. Δεν εννοώ την οικογένεια, τους γνωστούς και τους φίλους μας. Εννοώ τους άγνωστους Άλλους, τους συμπολίτες μας, τους ανώνυμους για μας συνανθρώπους μας.

Η κοινωνία τα τελευταία χρόνια στροβιλίζεται ανεξέλεγκτα και διαλύεται. Λες και μόλις χάθηκαν τα λεφτά (κατ’ ουσίαν, και πριν καλά-καλά χαθούν), χάθηκε αυτομάτως και κάθε ηθικός φραγμός στη συμπεριφορά μας απέναντι στον Άλλο. Η ατιμωρησία των πολιτικών υπευθύνων της κρίσης προβάλλεται ως κύρια αιτία για τη στροφή του λαού στη βία. Φυλακές, κρεμάλες, ξύλο, διαπόμπευση είναι οι προτεινόμενοι τρόποι αποκατάστασης του αισθήματος του δικαίου. Και ταυτόχρονα είναι ακριβώς αυτοί που θα εξέθρεφαν ακόμα περισσότερο το μίσος και τη βία. Βέβαια, ίσως το ζήτημα να είναι ακριβώς πως για μεγάλο μέρος του λαού, η βία ως ιδέα ή/και ως πράξη δεν αποτελεί όνειδος, ούτε καν πρόβλημα, αρκεί να κατευθύνεται προς τον εκάστοτε άγνωστο, ανώνυμο «Άλλο».

Οι μικροπωλητές, για παράδειγμα, μετά τους τραμπουκισμούς της Ραφήνας, δήλωσαν απερίφραστα στήριξη στη δράση της ΧΑ. Που σημαίνει: δεν με νοιάζει τι κάνεις, αρκεί να είναι υπέρ μου. Το πολύ-πολύ να χτυπήσω και μια μικρή (όχι μεγάλη) εκλογίκευση, ότι δηλαδή αφού το κράτος δεν κάνει τη δουλειά του, κάποιος πρέπει να την κάνει. Κι όταν, για κάποιο λόγο, εσύ ο τραμπούκος στραφείς εναντίον μου, θα καταραστώ ξανά το κράτος, που σου επέτρεψε να στραφείς εναντίον μου, ενώ πρώτα, βέβαια, το έχω υπονομεύσει νομιμοποιώντας τη δική σου αθέμιτη, παράνομη δράση. Η ΧΑ έχει γίνει ένας δημόσιας χρήσης μπράβος. Προσφέρει υπηρεσίες άσκησης βίας «δωρεάν». Και υπάρχει μεγάλη ζήτηση.

(Ύστερα απ’ όλα αυτά, πώς μπορεί να μη φαντάζει σαν έκθεση γυμνασίου η αναφορά στην «αξιοπρέπεια» που θα είχε η Ελλάδα αν ακολουθούσε τον δρόμο της Αργεντινής. «Αξιοπρέπεια» – για έναν λαό όπως ο ελληνικός, που σε συνθήκες απείρως πιο ήπιες από τα 55% και τα 45% κάτω από το όριο της φτώχειας, επί κάμποσα χρόνια –σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ– κατάφερε να γλιστρήσει με χάρη ντοπαρισμένης μπαλαρίνας στον νεοναζισμό.)

Αποδίδω σε μια ολόκληρη κοινωνία τα χαρακτηριστικά του 10%; Όχι, σίγουρα όχι σε ολόκληρη. Ένα μεγάλο μέρος της όμως, που μοιάζει να διογκώνεται ολοένα, ναι, νομίζω πως ρέπει χωρίς σοβαρή αντίσταση προς την άρνηση των βασικών αρχών της δημοκρατικής συνύπαρξης, με πιο πρακτικό και φαντεζί εκφραστή της τη ΧΑ.

Η ΧΑ δεν είναι ένα ακροδεξιό πολιτικό κόμμα. Είναι μια τρομοκρατική οργάνωση που εσχάτως απέκτησε και ενεργό πολιτικό σκέλος. Δεν διαφωνώ (αντιθέτως, αυτό ακριβώς υποστηρίζω) ότι, για την ώρα, η ΧΑ είναι απλώς σύμπτωμα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτό το ίδιο σύμπτωμα έχει όλα τα φόντα για να μετεξελιχθεί σε αυτόνομο νόσημα – ακόμα σοβαρότερο κι ακόμα πιο επικίνδυνο από την αρχική αιτία. Και κυρίως, ανεξάρτητο πλέον από αυτήν. Μια κοινωνία όπου ο φασισμός θα έχει ριζώσει γερά, όπου η βία πολίτη εναντίον πολίτη θα έχει νομιμοποιηθεί στις συνειδήσεις, δεν θεραπεύεται πια απλώς με καμία αποκατάσταση της οικονομικής ασφάλειας. Θέλει επίμονη, αταλάντευτη, μακροχρόνια, υπομονετική ιδεολογική μεταστροφή μέσω της παιδείας που θα παρέχεται τόσο άνωθεν όσο και από τη βάση.

Και κάτι τελευταίο: Σε πολλές από τις συζητήσεις που διεξάγονται εσχάτως περί της ανεξέλεγκτης ανόδου της ΧΑ (όχι τόσο περί της γέννησής της), παρεμβάλλονται αναφορές, μεταξύ άλλων, και στον ΣΥΡΙΖΑ. Ανάλογα με το ποιόν του εκάστοτε συντάκτη, αυτές οι αναφορές μπορούν να υποστηρίζουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ ή και της Αριστεράς γενικά σε ένα κλίμα ανοχής απέναντι στη βία ή και στην ίδια τη βία. Για πολλούς, και μόνο η συνύπαρξη των λέξεων ΧΑ και ΣΥΡΙΖΑ στο ίδιο κείμενο ενεργοποιεί έναν (ελαττωματικής λογικής, κατά τη γνώμη μου) μηχανισμό επιθετικής άμυνας ή αμυντικής επίθεσης, που φτάνει να ερμηνεύσει τις αναφορές ακόμα και ως «πολιτική ίσων αποστάσεων ανάμεσα στο Ολοκαύτωμα και στο όραμα μιας κοινωνίας ισότητας και δικαιοσύνης». Δεν θα επεκταθώ επ’ αυτού. Έτσι κι αλλιώς, δύσκολα παρακολουθεί κανείς διάλογο μεταξύ κουφών Ράμπο. Δεν έχει καν πλάκα.

Σε ό,τι με αφορά όμως: Προφανώς δεν εξισώνεται ούτε ταυτίζεται η Αριστερά ή ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΧΑ. Σε κανένα σύμπαν. Φυσικά και όχι. Με τίποτα. Είναι απόλυτα προφανές, και εγώ προσωπικά μπορώ να το υποστηρίξω απερίφραστα. (Προσπαθώ να το πω όσο πιο καθαρά μπορώ. Αλήθεια.) Εκείνο για το οποίο εγκαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ από όσους έχουν ακόμα σώας τας φρένας είναι ένα είδος εγκληματικής αφέλειας: πρέπει να είναι κανείς απύθμενα αφελής για να θεωρήσει πως ένας λαός που βρίσκεται στα κάγκελα λόγω της επίθεσης που δέχτηκε στο εισόδημά του (και κατ’ επέκτασιν στον τρόπο ζωής του), ένας λαός χωρίς πολιτική κουλτούρα και αρχές, που εκπαιδεύτηκε επί δεκαετίες από το ίδιο το σύστημα στην απαξίωση της πολιτικής, είναι σε θέση να διακρίνει την «καλή» και την «κακή» βία. Να «πλοηγηθεί» (όπως διάβασα κάπου) ανάμεσα στα είδη και τις διαβαθμίσεις της. Η βία της εξουσίας και των ΜΑΤ ενάντια σε διαδηλωτές είναι κακή. Χωρίς εισαγωγικά. Έτσι. Κακή. Εγκληματική. Και προκλητική επίσης. Τα πράγματα μπερδεύονται όταν αρχίζουν τα «μα-μου» σχετικά με τη βίαιη συμπεριφορά των πολιτών – που ναι, ενίοτε προκαλούνται αλλά όχι, δεν είναι όλοι αθώες περιστερές και όχι, δεν είναι όλοι εξαθλιωμένοι και απελπισμένοι. Είναι τεράστιο λάθος να δικαιώνεις (όχι να δικαιολογείς, αλλά να δικαιώνεις) την πυρπόληση κτιρίων, τις χειροδικίες, την Ύδρα, τα γιαούρτια ή και τις ευθείες απειλές για ξύλο σε βάρος του Παπούλια, που πέρα από Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι και γέρος άνθρωπος. Και μ’ αυτό δεν εννοώ πως είναι το ίδιο πράγμα τα παραπάνω με τους βάρβαρους, εγκληματικούς ξυλοδαρμούς μεταναστών και τα κακουργήματα της ΧΑ. Δεν είναι. Το ξαναλέω, δεν είναι. Δεν τα εξισώνω. Λέω ότι, όταν καγχάζεις την καταδίκη της βίας «απ’ όπου κι αν προέρχεται και επικαλείσαι «τη βία του μνημονίου» χρησιμοποιώντας την ως a priori δικαιολογία για κάθε συμπεριφορά, πάρα πολύς κόσμος, πολύ περισσότερος απ’ ό,τι φανταζόμασταν στις εποχές του καταναλωτικού μας τριπ, μπορεί να οδηγηθεί ή να μεταπηδήσει με ευκολία από τη μια κατηγορία στην άλλη. Η πόρτα είναι ανοιχτή και οι ηθικοί φραγμοί, ελάχιστοι. Και φορέας της «άλλης», της εγκληματικής βίας είναι σήμερα στην Ελλάδα η ΧΑ.

Προλαμβάνοντας έναν πιθανό αντίλογο, να πω ότι δεν υποστηρίζω καθόλου πως οι πολίτες πρέπει να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια, να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τα πάντα και να περιμένουμε να γίνουμε Κινέζοι (φαντάζομαι πως αφού αυτό το παράδειγμα το έχει χρησιμοποιήσει και ο κ. Τσίπρας, δεν θα χαρακτηριστεί «ρατσιστική αντιμετώπιση», έτσι;) Λέω ότι τα κόμματα έχουν ευθύνη να καθοδηγούν, να εκπαιδεύουν, θα έλεγα, τον κόσμο που συντάσσεται πίσω τους ΚΑΙ όσον αφορά το ύφος της διαμαρτυρίας, που αποτελεί αναπόσπαστο και πολύτιμο κομμάτι της δημοκρατίας. Και θεωρώ μεγάλο και επικίνδυνο σφάλμα να επιλέγουν να βάζουν κάτω από τη φτερούγα τους ακόμα κι εκείνους που έχουν επιτελέσει παράνομη πράξη, με την έωλη πρόφαση ότι «οι Άλλοι έχουν κάνει χειρότερα». Όχι, δεν έσπρωξε ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά, ούτε και καμιά άλλη πολιτική δύναμη τον κόσμο προς τη ΧΑ. Δυστυχώς όμως δεν τον συγκράτησε κιόλας.

1 Comment

Filed under Uncategorized

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω

Αλέξης Τσίπρας, 3/9/2012: «Η 3η Σεπτέμβρη δεν έχει κληρονόμους και δικαιούχους, δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία από κληρονομιά οποιουδήποτε. Είναι κτήμα του ελληνικού λαού».

«Η Ελλάδα δεν τεμαχίζεται και δεν εκχωρείται».

Μετά το πέρας της εκδήλωσης του Νέου Αγωνιστή για τον εορτασμό της 3ης Σεπτέμβρη, ανακοινώθηκε η διοργάνωση Πλατιού Λαϊκού Εναλλακτικού Ριζοσπαστικού Ενωτικού Κοινωνικού Κάμπινγκ στην Παναγία Σουμελά. Κατά την τελετή έναρξης, ο Αλέξης Τσίπρας θα ανέβει ώς το μοναστήρι γονυπετής, ενώ από τα Ενωτικά Μεγάφωνα του Λαού θα αντηχούν τα Carmina Burana (ειδική Λαϊκή Επιτροπή θα αναλάβει να εξηγήσει στον Σκουρλέτη και στην Κωνσταντοπούλου ότι πρόκειται για λατινικές λέξεις, τα Κάρμινα Μπουράνα, όχι για την Καρμίνα, Λαϊκό Δημοκρατικό Ενωτικό μοντέλο από το Καράκας). Την ίδια στιγμή, Λαϊκά Δημοκρατικά Κοινωνικά Ενωτικά Τάνκερ (ο Νέος Αγωνιστής, η 3η Σεπτέμβρη και η Εθνική Κυριαρχία) θα μοιράζουν πετρέλαιο Βενεζουέλας στον Λαό, ενώ οι συνιστώσες θα παρελαύνουν, προσφέροντας ένα υπερθέαμα πανδαισίας χρωμάτων. Ο Αλέξης θα προσκυνήσει την εικόνα —που ανήκει στον Λαό και όχι στους παπάδες— και μετά θα εκφωνήσει Πλατύ Δημοκρατικό Κοινωνικό Ενωτικό Εναλλακτικό Λαϊκό Λόγο με τίτλο «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω». Μετά την ομιλία, νεολαίες και νεολαίοι του ΣΥΝ θα ψάλουν τον Νέο Δημοκρατικό Λαϊκό Ενωτικό Κοινωνικό Ύμνο του ΣΥΡΙΖΑ:

Μόνο να γράφεις τ’ όνομά σου
συ και το άλλο σου μισό
να συλλαβίζεις τα όνειρά σου
Ε-νω-τι-κό, Κοι-νω-νι-κό…

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες
τρεις του Σεπτέμβρη να γυρνάς

πετρέλαιο Βενεζουέλας
τα παλικάρια
τα παλικάρια να κερνάς.

Θα ακολουθήσουν γυμναστικές επιδείξεις (ο Παπαδημούλης θα κάνει επιτόπιες κυβιστήσεις κρατημένος μόνον από τα αυτιά του Κουράκη και του Δρίτσα) και η ημέρα θα κλείσει με Λαϊκό Ενωτικό Δημοκρατικό Γλέντι. Ο Λαός αγκαλιασμένος θα τραγουδήσει Λαϊκά Ενωτικά Τραγούδια:

Με παράσυρε το ρέμα
μάνα μου, δεν είναι ψέμα,
ήθελα να πάω Καράκας
αλλά πιάστηκα μαλάκας.

Το βαπόρι απ’ την Περσία (τρις)
πιάστηκε στην Κορινθία
τόνους έντεκα γεμάτο
με πετρέλαιο μυρωδάτο.
Τώρα κλαίει ο Λαός
και ο Κωνσταντόπουλος.

Στην Ελλάδα δεν μπορώ
αχ, πετρέλαιο να βρω
έχει φαίνεται αρκετό
μα είναι, μάνα μ’, στον βυθό.
Εγώ θέλω να ’ν’ του Τσάβες
να γεμίσουνε οι κάβες
να το πάρω μπιρ παρά
το πετρέλαιο, μια φορά.

 Δυο πόρτες έχει η ζωή
άνοιξα μια και μπήκα
σεργιάνισα ένα πρωινό

κι ώσπου να ‘ρθει το δειλινό
από την άλλη βγήκα.
 [sic]

 Ωρέ να ’σαν τα νιάτα δυο φορές, τα γηρατειά καμία
να ’βαζα το ζιβάγκο μου, να ’βγαινα στην πλατεία.

Καπετάνιο πρώην κνίτη,
καροτσέρη τροτσκιστή,
στον Περαία έχω πασπίτη
και στη Ζέα πασοκτζή.

 

 

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Για τους μικρούς μας φίλους

Βρείτε τις διαφορές στις δύο εικόνες και κερδίστε ένα ταξίδι στη Βενεζουέλα, το «Κεφάλαιο» στα γερμανικά και ένα DVD με τα best of της Ζωής Κωνσταντοπούλου.


Λύση: Στη φωτό αριστερά, απεικονίζονται  λαμόγια φασίστες δοσίλογοι που χαριεντίζονται. Στη φωτό δεξιά, απεικονίζεται λαοπρόβλητος ηγέτης που αντιμετωπίζει παλικαρίσια τους φασίστες και τα λαμόγια.

3 Comments

Filed under Uncategorized

Πολιτικό Mad Max

Λίγες μέρες μετά τον επίπονο και δύστροπο σχηματισμό κυβέρνησης κι ενώ το συνεργατικό σχήμα ομολογουμένως φαίνεται να ξεκινάει με αρρυθμίες και ατυχίες, έχει ταυτόχρονα ξεκαθαριστεί τι εννοεί «προγραμματική αντιπολίτευση» το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Σε δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών, μελών αλλά και φίλων του αποκαλύπτεται σε όλο της το μέγεθος η σκοτεινή και αντιλαϊκή συμπαιγνία των τριών. Το τι διαβάζουμε και ακούμε τις τελευταίες ημέρες είναι ενδεικτικό . Όλοι είναι ύποπτοι προδοσίας πριν καν μιλήσουν, εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα, είναι έτοιμοι να εξαπολύσουν νέες επιθέσεις εναντίον του λαού. Ο ένας είναι «τραπεζίτης», ο άλλος ξέρει κάποιον που εμπλέκεται σε σκάνδαλα, ο παραδίπλα δούλευε για τους Ευρωπαίους (τι φρίκη αλήθεια), ο πιο πέρα γνώριζε έναν λαμογιοΠασόκο παλιά, ο αποκάτω ήταν φίλος του Καραμανλή, τον αποπάνω δεν τον ξέρουμε αλλά δεν μπορεί, κάτι θα έκανε, τον άλλον τον προτεινε ο αριστερός Καρατζαφέρης και ούτω καθεξής. Σχηματίζεται ένα εφιαλτικό, δυσοίωνο, σχεδόν δυστοπικό πλέγμα σχέσεων που κάνει την καταστροφή του λαού και της χώρας να μοιάζει αναπόδραστη. Αριστεροδέξιες ανίερες συμμαχίες, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση κατά πως ακούμε, μηχανορραφούν συνεχώς μεταξύ Βουλής και Μαξίμου. Ένα πολιτικό Μαντ Μαξ, οπου ακόμα κι ένα βλέμμα, ακόμα και οι κινήσεις των μιμικών μυών των κυβερνώντων αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους στους υποψιασμένους αριστερούς εγκεφάλους. Προπολιτικές προσεγγίσεις, μανιχαϊσμός, δίκη προθέσεων και παρανοειδείς συσχετίσεις σε ένα ατέρμονο γαϊτανάκι, συγκροτούν τον πολιτικό λόγο της ριζοσπαστικής αριστεράς, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αισιοδοξίας και ελπίδας, ούτε για τον λαό ούτε για τον τόπο. Όλα είναι σικέ, προειλημμένα και φριχτά. Μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία καταστροφής και δυστυχίας. Και συνεχίζουν απτόητοι οι «αριστεροί» μάντεις του κακού : «Η συμμετοχή κομματικών στελεχών ανορθώνει το παλιό πολιτικό σύστημα, ταυτόχρονα η συμμετοχή τεχνοκρατών σηματοδοτεί την μεταδημοκρατική συναίνεση». Η συμμετοχή αριστερών θα σήμαινε προδοσία, η μη συμμετοχή τους είναι ενοχική και αφήνει όλο το παιχνίδι στο βαθύ μπλε. Τα έχουμε ακούσει σχεδόν όλα… Έχουν ένα πρόβλημα για κάθε τους λύση. Το απόλυτο και προαιώνιο Κακό στην κυβέρνηση, το απόλυτο Καλό στην Αντιπολίτευση. Οι δυνάστες του λαού στα Υπουργεία, οι ορκισμένοι υπερασπιστές του στην Κουμουνδούρου. Δυστυχώς, η εσχατολογική νοοτροπία της εξωπραγματικής και αντικοινοβουλευτικής ακροαριστεράς έχει διαποτίσει κάθε κύτταρο αντιπολιτευτικού λόγου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθιστώντας την οποιαδήποτε συνεννόηση και συναίνεση ακόμα για τα απολύτως ελάχιστα, όνειρο θερινής νυκτός.

2 Comments

Filed under Uncategorized

Το αριστερόμετρο

A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τι κάθαρμα ήσουν,
Tι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Μανόλης Αναγνωστάκης

Οι σύντροφοι είναι χρήστες συσκευής
(καταφανώς σοβιετικής κατασκευής)
που εμέ μου βρήκε λιγοστή αριστεροσύνη,
γι’ αυτό θα πέσω να πνιγώ, σαν τη Φροσύνη.

Η σύζυγος του άξιου βουλευτού σας
κατάμουτρα μας είπε: «Φτου σας!»
Πως δεν μπορούμε πλέον οι καψεροί
ν’ αποκαλούμεθα αριστεροί.

Πως δεν ανήκουμε άλλο πια στην ανανέωση
κι εκπροσωπούμε των αγώνων τη ματαίωση
το λένε στα κανάλια, στις ειδήσεις,
μα και στον δρόμο, όπου γεννιούνται οι συνειδήσεις.

Ότι προσβάλλουμε ανθρώπους με αγώνες
και την αριστερά ανά τους αιώνες,
βράζουμε τώρα στο δικό μας το καζάνι
κι όχι στου Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Ότι τα ιδανικά έχουμε προδώσει
της τρόικας για να πάρουμε τη δόση.
Τρίζουν τα κόκκαλα του Σάκο, του Βαντσέτι
που δε γουστάρουμε Στρατούλη και Σκουρλέτη.

Σε κάθε διάσπαση ακούγονται τα ίδια
επιχειρήματα — που πάει να πει βρισίδια.
Αλλά, ρε σύντροφοι, ξέρετε ποια είν’ η πλάκα;
Πως τώρα φαίνεται η τρύπια σας η βράκα.

Δεν μου αρέσει η δίκη των προθέσεων
και προτιμώ αντιπαράθεση των θέσεων
μα σκέφτομαι και τον Μανόλη Αναγνωστάκη:
«Α ρε Λαυρέντη…» ξεκινούσε το στιχάκι.

1 Comment

Filed under Uncategorized

“Put-the candle-back”?

Image

Έχω στηθεί από χτες στην τηλεόραση και περιμένω σαν το τζάνκι τα νεότερα για τον σχηματισμό κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Είναι μεγάλο το τίμημα της αναμονής, γιατί ταυτόχρονα προσπαθώ, εχμ, να δουλέψω, ενώ από πάνω έχω να υποστώ και τις ασύλληπτου εύρους ανοησίες που εκστομίζουν από τη μια οι δημοσιογράφοι, όσο δεν έχουν τίποτε καινούργιο να μεταδώσουν, και από την άλλη οι panelistas, που τραβάνε καθένας το ζόρι του. Παρατηρώντας, για παράδειγμα, πόσο κατατονικοί δείχνουν εξαίφνης όλοι ανεξαιρέτως οι εκπρόσωποι των Ανεξάρτητων Ελλήνων, θυμήθηκα το σύνθημά τους: «Είμαστε εσύ». Spooky – προφανώς, αλλά όχι μόνο αυτό. Τελεί επίσης σε πλήρη ευθυγράμμιση με την πιο μουχλιασμένη αντίληψη περί «πολιτικού»: Ο άνθρωπος του λαού. Εγώ που σας καταλαβαίνω, γιατί είμαι σαν εσάς. Ένας από σας. Αυτή, ακριβώς αυτή η αντίληψη μου φαινόταν πάντα τόσο λάθος, τόσο σατανικά διεστραμμένη – και εν τέλει ολέθρια. Είναι η αντίληψη που επιτρέπει σε έναν βουλευτή, ας πούμε, να βιαιοπραγεί, και στον ψηφοφόρο να ταυτίζεται με αυτόν τον βουλευτή και να τον επιβραβεύει. Ειλικρινά, όποτε ακούω αυτή τη φράση, θέλω να ξεριζώσω τα νύχια μου. Ή τα νύχια όποιου τη λέει.

Προφανώς, δεν είναι όλες οι δουλειές για όλους – πόσο μάλλον η δουλειά του πολιτικού. Για μένα, γενικά, οι δυσκολότερες δουλειές (οι πιο βαριές και ανθυγιεινές) μού φαίνεται πως είναι όσες ενέχουν πολλή ανθρωπίλα: Συνεχή τριβή με Άλλους, συνεννοήσεις επί συνεννοήσεων, αναγκαστική συνεργασία, διαπραγματεύσεις κάθε λογής – τέτοια. Να ακούς το μακρύ του ενός και το κοντό του δεύτερου και να αντέχεις να μην ουρλιάξεις που ό,τι είναι για σένα αυτονόητο είναι για κάποιον άλλο αδιανόητο. Να βλέπεις, ενδεχομένως, την ανία, την άνοια και κυρίως την τεμπελιά ή την αδιαφορία των κατ’ ανάγκη συνεργατών σου και παρ’ όλα αυτά να προσπαθείς να βγάλεις άκρη. Να βρίσκεσαι συνειδητά σε μια μόνιμη κατάσταση διαβούλευσης κάνοντας ταυτόχρονα τη δουλειά. Αν σ’ όλο αυτό το σύνολο κοτσάρεις και έναν εθνικών διαστάσεων εκθέτη, αν το σκεφτείς όχι ως απλή καθημερινή δουλίτσα αλλά στην κλίμακα μιας χώρας που κρατιέται όρθια με σελοτέιπ μέσα σε μια ήπειρο που επίσης δεν νιώθει και πολύ καλά τελευταία – ε, εντάξει. Πουτ δε κανντλ μπακ, που έλεγε και ο αγαπημένος μου Doctor Fronkenstin (αχ…) καθώς τον συνέθλιβε το μυστικό πέρασμα που είχε μόλις ανακαλύψει.
Image
Ναι, το εγχείρημα της ΔΗΜΑΡ να βάλει το κεφάλι της στον ντορβά και να συμμετάσχει σε μια ετερόκλητη κυβέρνηση συνεργασίας που προϋποθέτει τόσο ρίσκο και θα απαιτήσει τόση τριβή, τόση προσπάθεια (προφανώς, κάθε κυβέρνηση απαιτεί εξ ορισμού προσπάθεια· απλώς εδώ έχουμε πλέον να κάνουμε με συνθήκες σανιδωμένου βαθμού δυσκολίας), τόσο κόπο σε κάθε βήμα, τόσο γερό στομάχι μπρος στις επιθέσεις αμιγούς κακεντρέχειας και στις δημιουργικότατες κατάρες που σίγουρα θα εισπράξεις – το εγχείρημα αυτό, λοιπόν, μου φαίνεται ασύλληπτο. Αποτελεί ούτως ή άλλως ιστορική στιγμή η συμμετοχή της Αριστεράς στη διακυβέρνηση, πράγμα που ανεβάζει κατακόρυφα την τάση του ηλεκτρικού του φορτίου. Αν, λοιπόν, ήμουν ο Κουβέλης, πιθανότατα δεν θα το τολμούσα ποτέ. Δεν θα το άντεχα.

Και γι’ αυτό ακριβώς, έστω κι αν δεν έχω ιδέα τι θα βγει τελικά, χαμογελάω τώρα σαν βλαμμένο: χαμογελάω επειδή ακριβώς η ΔΗΜΑΡ δεν είναι εγώ. Δεν είναι σαν εμένα. Είναι καλύτερη. Ο Κουβέλης δεν είναι εγώ. Είναι καλύτερος. Είναι αυτό που πρέπει να είναι οι πολιτικοί. Καλύτεροι από τους ψηφοφόρους τους.

Leave a comment

Filed under Uncategorized