Tag Archives: Αλέξης Τσίπρας

Έρχεται η άνοιξη

Ακόμα τούτη η άνοιξη,
ραγιάδες, ραγιάδες,
τούτο το καλοκαίρι,
ώσπου να ‘ρθεί ο Μόσκοβος
να φέρει το σεφέρι.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω

Αλέξης Τσίπρας, 3/9/2012: «Η 3η Σεπτέμβρη δεν έχει κληρονόμους και δικαιούχους, δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία από κληρονομιά οποιουδήποτε. Είναι κτήμα του ελληνικού λαού».

«Η Ελλάδα δεν τεμαχίζεται και δεν εκχωρείται».

Μετά το πέρας της εκδήλωσης του Νέου Αγωνιστή για τον εορτασμό της 3ης Σεπτέμβρη, ανακοινώθηκε η διοργάνωση Πλατιού Λαϊκού Εναλλακτικού Ριζοσπαστικού Ενωτικού Κοινωνικού Κάμπινγκ στην Παναγία Σουμελά. Κατά την τελετή έναρξης, ο Αλέξης Τσίπρας θα ανέβει ώς το μοναστήρι γονυπετής, ενώ από τα Ενωτικά Μεγάφωνα του Λαού θα αντηχούν τα Carmina Burana (ειδική Λαϊκή Επιτροπή θα αναλάβει να εξηγήσει στον Σκουρλέτη και στην Κωνσταντοπούλου ότι πρόκειται για λατινικές λέξεις, τα Κάρμινα Μπουράνα, όχι για την Καρμίνα, Λαϊκό Δημοκρατικό Ενωτικό μοντέλο από το Καράκας). Την ίδια στιγμή, Λαϊκά Δημοκρατικά Κοινωνικά Ενωτικά Τάνκερ (ο Νέος Αγωνιστής, η 3η Σεπτέμβρη και η Εθνική Κυριαρχία) θα μοιράζουν πετρέλαιο Βενεζουέλας στον Λαό, ενώ οι συνιστώσες θα παρελαύνουν, προσφέροντας ένα υπερθέαμα πανδαισίας χρωμάτων. Ο Αλέξης θα προσκυνήσει την εικόνα —που ανήκει στον Λαό και όχι στους παπάδες— και μετά θα εκφωνήσει Πλατύ Δημοκρατικό Κοινωνικό Ενωτικό Εναλλακτικό Λαϊκό Λόγο με τίτλο «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω». Μετά την ομιλία, νεολαίες και νεολαίοι του ΣΥΝ θα ψάλουν τον Νέο Δημοκρατικό Λαϊκό Ενωτικό Κοινωνικό Ύμνο του ΣΥΡΙΖΑ:

Μόνο να γράφεις τ’ όνομά σου
συ και το άλλο σου μισό
να συλλαβίζεις τα όνειρά σου
Ε-νω-τι-κό, Κοι-νω-νι-κό…

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες
τρεις του Σεπτέμβρη να γυρνάς

πετρέλαιο Βενεζουέλας
τα παλικάρια
τα παλικάρια να κερνάς.

Θα ακολουθήσουν γυμναστικές επιδείξεις (ο Παπαδημούλης θα κάνει επιτόπιες κυβιστήσεις κρατημένος μόνον από τα αυτιά του Κουράκη και του Δρίτσα) και η ημέρα θα κλείσει με Λαϊκό Ενωτικό Δημοκρατικό Γλέντι. Ο Λαός αγκαλιασμένος θα τραγουδήσει Λαϊκά Ενωτικά Τραγούδια:

Με παράσυρε το ρέμα
μάνα μου, δεν είναι ψέμα,
ήθελα να πάω Καράκας
αλλά πιάστηκα μαλάκας.

Το βαπόρι απ’ την Περσία (τρις)
πιάστηκε στην Κορινθία
τόνους έντεκα γεμάτο
με πετρέλαιο μυρωδάτο.
Τώρα κλαίει ο Λαός
και ο Κωνσταντόπουλος.

Στην Ελλάδα δεν μπορώ
αχ, πετρέλαιο να βρω
έχει φαίνεται αρκετό
μα είναι, μάνα μ’, στον βυθό.
Εγώ θέλω να ’ν’ του Τσάβες
να γεμίσουνε οι κάβες
να το πάρω μπιρ παρά
το πετρέλαιο, μια φορά.

 Δυο πόρτες έχει η ζωή
άνοιξα μια και μπήκα
σεργιάνισα ένα πρωινό

κι ώσπου να ‘ρθει το δειλινό
από την άλλη βγήκα.
 [sic]

 Ωρέ να ’σαν τα νιάτα δυο φορές, τα γηρατειά καμία
να ’βαζα το ζιβάγκο μου, να ’βγαινα στην πλατεία.

Καπετάνιο πρώην κνίτη,
καροτσέρη τροτσκιστή,
στον Περαία έχω πασπίτη
και στη Ζέα πασοκτζή.

 

 

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Το μέλλον των παιδιών μας

— Τι είναι, τελικά, αυτό που καθιστά τη διαφήμιση ανώτερη της κριτικής; Δεν είναι η κόκκινη επιγραφή νέον που αναβοσβήνει, αλλά η αντανάκλασή της, σαν πυρκαγιά, στην άσφαλτο. —
Walter Benjamin

Όντως, «με το μέλλον των παιδιών μας δεν παίζουμε». Γι’ αυτό και κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να τους μεταδώσουμε την άθλια αισθητική μας. Για να σιγουρευτούμε ότι το μέλλον τους δεν θα είναι διαφορετικό από το παρόν τους. Αυτό ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε. Θα μου πεις, τι περίμενες από τη δεξιά του Φαήλου; Το κεντρικό σποτ της ΝΔ στις προηγούμενες εκλογές (6/5/2012) τέλειωνε με τον Αντώνη Σαμαρά να τον περικυκλώνουν τα ζόμπι. Απίστευτα αποτυχημένο προεκλογικό σποτ, για κόμμα που διεκδικεί εξουσία και διαθέτει χρήματα για την εκστρατεία του. Και τώρα λοιπόν, τώρα που ο παταγωδώς αποτυχημένος Σαμαράς, ελέω της ανερμάτιστης και οπορτουνιστικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, προβάλλει ως ο εγγυητής της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας (!), έχουμε επιστροφή στον Βασιλάκη Καΐλα.

Με το κεντρικό μήνυμα του σποτ —ή, μάλλον, με το μήνυμα που έχει ως διακηρυγμένο στόχο να περάσει  το σποτ—  συμφωνώ: είμαι κατηγορηματικά υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ. Κι αυτό, γιατί πιστεύω ότι η έξοδος, πέραν των άμεσων δραματικών οικονομικών συνεπειών, θα αποτελεί ένα φοβερό πισωγύρισμα στον απομονωτισμό και τον αντιευρωπαϊσμό, το κατεξοχήν γόνιμο έδαφος για εθνικισμό. Και μη μου πει κανείς ότι δεν είμαστε επιρρεπείς σε κάτι τέτοια, ε; Το σποτ, ωστόσο, στην πραγματικότητα απευθύνεται σε αυτά ακριβώς τα ένστικτα που θα βρουν κυρίαρχη έκφραση έτσι και βγούμε από την ευρωζώνη: Στον φθόνο και στην ψωροπερηφάνια του νεοέλληνα, που δεν θα ανεχτεί να είναι στο ευρώ το Βέλγιο και η Κύπρος και να μην είναι η Ελλαδάρα.  (Εδώ που τα λέμε, έκφραση βρίσκουν ήδη, στα σκοτεινά υπόγεια της δεξιάς πολυκατοικίας, κι όχι μόνο στα υπόγεια αλλά και σε ένα καινούριο, ανεξάρτητο οροφοδιαμέρισμα).  Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβεις σε τι Ελλάδα αλλά και σε τι Ευρώπη —χορηγό επιδοτήσεων στους βαμβακοπαραγωγούς— ονειρεύεται να μας γυρίσει η ΝΔ. Η μελό ψωμοζητουλιά, που προβάλλει στην πραγματικότητα το σποτ της ΝΔ, είναι η άλλη όψη του μαχαλοτσαμπουκά του Πάνου Καμμένου. Λογικό είναι: τις δικές του ψήφους προσπαθεί να πάρει πίσω.

Θα μου πεις, ο λαός πεινάει, μνημόνια, ανεργία — η αισθητική είναι το πρόβλημά σου; Όχι. Το πρόβλημά μου είναι η φτώχεια και η ανεργία. Αλλά η αισθητική πενία, καθώς απηχεί την τρομακτική ένδεια του δημόσιου λόγου, μου δημιουργεί τον εξής απολύτως συγκεκριμένο και άκρως πολιτικό φόβο: Δεν βλέπω από πού θα έρθει η αλλαγή. Πώς θα πατήσει σε ιδέες, αν ιδέες δεν υπάρχουν; Πού είναι το γόνιμο έδαφος για να γίνει πραγματικός διάλογος, ώστε οι ιδέες και οι προτάσεις να μπουν στη βάσανο της κριτικής; Σε ποιο γήπεδο θα παίξουμε μπάλα ώστε να ξεσκαρτάρουμε τους τζάμπα μάγκες, τους όψιμους μεταρρυθμιστές και τους δημαγωγούς; Έτσι, άιντε, πάμε να δοκιμάσουμε τα όποια κομματικά προγράμματα στην πράξη, κατευθείαν; Και ο κυρίαρχος λαός πώς θα κρίνει; Δεν υπάρχουν Ιδέες χωρίς Λόγο, πώς να το κάνουμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δικαίως κατηγορεί τη ΝΔ για επιστροφή στη ρητορική της δεξιάς του ’50. Ο ίδιος πάει λιγότερο πίσω στο χρόνο, μετακινούμενος και στον (πολιτικό) χώρο, στη ρητορική και στις πρακτικές του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80. Μιάμιση μέρα τώρα, Μιχελάκης και Σκουρλέτης ανταλλάσσουν ανακοινώσεις «επιρρίπτοντας ο ένας στον άλλον ευθύνες για το ναυάγιο του ντιμπέιτ Σαμαρά-Τσίπρα». Όποιος αντέχει, ας τις βρει να τις διαβάσει: εγώ το έκανα διαγωνίως, όσο άντεξα. Έχω παρακολουθήσει πόλεμο ανακοινώσεων μεταξύ οργανωμένων φιλάθλων αντίπαλων ομάδων που και πιο ευφάνταστος ήταν και λιγότερο χυδαίος και ελληναράδικος. Αλλά αυτό το γήπεδο διάλεξαν. Τόσο ξέρουν, τόσο μπορούν.

«Με το μέλλον των παιδιών μας δεν παίζουμε», λέει. Μεταξύ τους παίζουνε, λες και είναι ακόμα παιδιά. Δεν διαθέτουν όμως, σε αντίθεση με τα πραγματικά παιδιά, το τεκμήριο της αθωότητας. Πρόκειται για επιλογή. Ακόμα —ή πάλι—πιάνει. Ένστικτο οπαδικό, γηπεδικό, παιδικό. Πρέπει να προσέξουν, όμως, γιατί τώρα ο χρόνος τρέχει πολύ πιο γρήγορα· και τα παιδιά βαριούνται εύκολα στο μαντρί.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις

Κακώς το σύστημα και τα παπαγαλάκια του κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ για τη συνεργασία του με τη Λούκα Κατσέλη, ότι δήθεν πρόκειται για προσέγγιση του βαθέος ΠΑΣΟΚ. Η «Υπόγεια Διαδρομή» δημοσιεύει αποκλειστικές πληροφορίες που αποκαλύπτουν ότι, στην πραγματατικότητα, πρόκειται για κίνηση βαθύτατα ανατρεπτική και αντιστυστημική. Τρέμουν οι αστοί, κρύβονται στις τρύπες τους οι δοσίλογοι και οι τοκογλύφοι και τα θεμέλια του συστήματος τρίζουν, κρ κρ κρρρρρ…

— Αχ, έλα βρε Μάκη μου, δοκίμασέ το, να χαρείς, μη μουλαρώνεις. Α πα πα, τι κέρατο κεφαλονίτικο είσαι ρε παιδάκι μου, αμάν!
— Αφού δε μου κάνει ρε Λούκα λέμε, γαμώ το κέρατό μου γαμώ! Κι εσύ έπρεπε να πας να μου το πάρεις από το Μοναστηράκι; Δεν μπορούσαμε να πάμε σε ένα μαγαζί της προκοπής να πάρω καινούριο;
— Μα αφού έτσι τα φοράνε τα παιδιά τώρα, πρέπει να είναι φθαρμένο.
Ο Γεράσιμος Αρσένης γρύλλισε. Ήταν έξαλλος. Ακούς εκεί, να τον βάλει να φορέσει αμπέχονο στα γεράματα. Και με τη φάτσα του Τσε στην πλάτη. Να τον δει στον δρόμο κανένας Σκανδαλίδης και να αρχίσει το δούλεμα. Άσε που δεν του έκανε. Είχε πάρει κιλά τελευταία. Σκατά.
— Τα παιδιά, άκου «τα παιδιά». Το κωλόπαιδο χοροπήδαγε στα κάγκελα του σχολείου και τραγούδαγε «κάτσε καλά, Γεράσιμε». Και ήμουνα κοτζαμάν υπουργός. Και τώρα εσύ θες να τρέχω μαζί του σε πορείες και μαλακίες. Δε φτάνει που του έδωσα την έδρα στην Κεφαλονιά, πρέπει τώρα να κάνω και επανάσταση, μη χέσω.
— Μα βρε αγόρι μου, πώς αλλιώς, έτσι γίνονται τώρα τα πράγματα… Εξάλλου δεν χρειάζεται να πάμε από την αρχή. Να, λιγάκι στη Σταδίου να περπατήσουμε, να ανέβουμε το Σύνταγμα μέχρι τη Βουλή. Ίσα να μας πάρουν οι κάμερες, μετά φεύγουμε. Έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσουν τα δακρυγόνα. Έλα, έλα, μην κάνεις έτσι. Θα σε πάω μετά για κεμπάμπ στο Μοναστηράκι, πρόσθεσε τρυφερά η Λούκα.
Ο Γεράσιμος το σκέφτηκε. Την πορεία δεν τη γλίτωνε, αλλά τουλάχιστον είχε να περιμένει το κεμπάμπ. Χώρια που δεν του πήγαινε να της χαλάσει χατήρι. Την αγαπούσε τόσο πολύ…
— Ναι, αλλά εμένα μου είχες πει ότι θα γινόμουν πρωθυπουργός, έστω υπηρεσιακός, είπε, κοιτώντας την με παράπονο και παίζοντας ανεπαίσθητα τις βλεφαρίδες. Ήταν το κόλπο του για να τη ρίχνει. Εκείνη έλιωσε:
— Αχ, μωρό μου, το ξέρω ότι σου είχα υποσχεθεί… Αλλά να, στράβωσε… Αφού δεν θέλαν οι άλλοι… Κοίτα όμως, θα είναι ωραία. Θα περπατήσουμε, να κάνεις και λίγο γυμναστική. Θα τραγουδήσουμε, θα πούμε συνθήματα και μετά κεμπάμπ και μπυρίτσα παγωμένη.
Ο Γεράσιμος σηκώθηκε απρόθυμα και φόρεσε με δυσκολία το αμπέχονο και τα σταράκια, αφού βεβαιώθηκε ότι η Λούκα είχε βάλει μέσα τους ειδικούς ανατομικούς πάτους. Τα πέλματά του τον πέθαιναν. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Η Λούκα πλησίασε και του πασάλειψε τη μούρη με κάτι άσπρο.
— Έλα μωρέ, δεν είναι δα και κατακαλόκαιρο, δεν χρειάζομαι αντηλιακό για μισή ώρα περπάτημα!
— Βρε κουτό, είπε η Λούκα γελώντας, δεν είναι αντηλιακό. Για τα δακρυγόνα είναι αυτό. Μη φοβάσαι, πρόλαβε την αντίδρασή του, θα φύγουμε εγκαίρως. Αλλά πρέπει να δείχνεις μάχιμος και επικίνδυνος. Για τις κάμερες, καταλαβαίνεις…
— Γαμώ το κέρατό μου μέσα, πού έμπλεξα ο άνθρωπος στα γεράματα…
— Μην το λες αυτό, δεν είσαι γέρος, ρε μωρό μου, είπε η Λούκα. Τον Γλέζο δεν τον έχεις δει; Πρώτη μούρη στις πορείες. Εσύ είσαι τζόβενο μπροστά του.
Ο Γεράσιμος ένιωσε τη Λούκα να τον πιλατεύει πίσω από την πλάτη του. Κάτι έκανε, του τραβολογούσε το μαλλί και τον πόνεσε.
— Άου, άουτς! Τι είναι πάλι, ρε πούστη μου;
— Τίποτα, τίποτα. Μην κουνιέσαι. Κάτι εξτένσιονς σου βάζω. Δεν είναι τίποτα, τελειώνουμε σε μισό λεπτό.
— Έχεις τρελαθεί τελείως; Τι μαλακίες είναι αυτές;
— Μάκη, μη μου φωνάζεις, εντάξει; Άντε μπράβο. Δεν μπορείς να κατέβεις σε πορεία χωρίς κοτσίδα. Τελεία και παύλα. Έλα, έλα, πρόσθεσε η Λούκα πιο γλυκά, θα δεις, θα σου αρέσει… Είναι σαν του Τάσου του Κουράκη.
— Κοτσίδα; Ποιου Κουράκη; Ο Γεράσιμος τα είχε πλέον χαμένα.
— Του Τάσου, καλέ, του βουλευτή μας από τη Θεσσαλονίκη. Είχε κάνει και αντιπρόεδρος της Βουλής. Του παιδιού που γράφει τα ποιήματα… Έλα, δεν θυμάσαι; Σου είχα διαβάσει κάνα δυο… Δεν θυμάσαι εκείνο το ωραίο, που γράφει για την ομορφιά του δρόμου, τη μυρωδιά της ασφάλτου…
— Ώρες είναι να με βάλεις να διαβάζω και ποιήματα, μουρμούρισε ο Γεράσιμος. Αυτό μας έλειπε.
Κοιτάχτηκε πάλι στον καθρέφτη: αμπέχονο, κοτσίδα, στην πλάτη σακίδιο (δεν είχε καταλάβει γιατί, αλλά η Λούκα τού είχε πει ότι το σακίδιο είμαι must. Για να μην είναι τελείως άδειο, είχε βάλει μέσα τα βαφτικά της, μπας και χρειαζόταν να φρεσκαριστεί. Ο Γεράσιμος δεν είχε καταλάβει ούτε γιατί κουβαλούσε εκείνος τα βαφτικά και τι είχε το δικό της σακίδιο, αλλά προτίμησε να μην το κάνει θέμα.)
Η Λούκα τον κοίταξε με μάτια που έλαμπαν και του έσκασε ένα φιλί.
— Κούκλος είσαι!
— Ναι, μη χέσω…
— Έλα, έλα. Πες του οδηγού να φέρει το αμάξι, θα αργήσουμε. Το ΠΑΜΕ θα έχει ήδη περάσει, σε λίγο θα ξεκινάνε και οι πρώτες συνιστώσες από τους δικούς μας. Λοιπόν, κλειδιά, κινητό, τσιγάρα πήρα. Πορτοφόλι; Α, οκέι, εδώ το έχω. Λεφτά υπάρχουν, δόξα τω Θεώ. Χα χα… Έλα, Μάκη μου. Μη μου γκρινιάζεις. Θα περάσουμε ωραία, θα δεις. Εξάλλου, μην ξεχνάς, μωρό μου: στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις.

1 Comment

Filed under Uncategorized

Φωτορεπορτάζ από τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις

Οι εκλογές πλησιάζουν, οι εξελίξεις τρέχουν, το πολιτικό σκηνικό είναι ρευστό. Οι ρεπόρτερς της «Υπόγειας Διαδρομής» βρίκονται πάντα στο επίκεντρο των γεγονότων και σας ενημερώνουν έγκαιρα και έγκυρα.

Οι paparazzi της «Υπόγειας Διαδρομής» εισχώρησαν στη Δεξιά Πολυκατοικία και εξασφάλισαν αποκλειστική φωτό της Ντόρας και του Αντώνη στον σοφά.

Στον πρώτο όροφο συνεδριάζει το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ. Στο ισόγειο, ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να κάνει δηλώσεις.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ετοιμάζεται να διαπραγματευθεί το μνημόνιο.

Στιγμιότυπο από τις προσπάθειες για ενότητα της αριστεράς.

Πορτρέτο του ΓΑΠ.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

«Ο Τσίπρας θα κάνει το πάντα για να μείνουμε εντός ευρώ»

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, οι δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα στο Spiegel παρερμηνεύτηκαν. Το γερμανικό περιοδικό έγραψε πως ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε «θα κάνω τα πάντα για να μείνει η Ελλάδα εντός ευρώ», αλλά στην πραγματικότητα η δήλωση ήταν «θα κάνω ΤΟ πάντα». Για του λόγου το αληθές, η ανακοίνωση συνοδεύτηκε από φωτογραφία του Αλέξη Τσίπρα σε παρτέρι της πλατείας Κουμουνδούρου την ώρα που απολαμβάνει το κολατσιό του.

1 Comment

Filed under Uncategorized

It takes two to tango

Η φωτογραφία είναι από την εφημερίδα Μεσημβρινή της 25ης Ιουλίου 1965. Ο Γεώργιος Παπανδρέου έχει παραιτηθεί εδώ και δέκα μέρες. Η κυβέρνηση των αποστατών, υπό τον Αθανασιάδη-Νόβα, θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης την 4η Αυγούστου.

Εφιάλτης, προδότης, αποστάτης ο Μητσοτάκης. Και δεν έχουμε άλλες απορίες, ε; Κοντά μισό αιώνα μετά τα Ιουλιανά, όποιος μπει στον κόπο να διαβάσει την ιστορία (με ανοιχτό μυαλό), ναι μεν θα βεβαιωθεί για τον ρόλο του παλατιού και των ξένων υπηρεσιών, ναι μεν θα φρίξει με τις κυνικές αγοραπωλησίες (από κάποια στιγμή και μετά, περί αυτού επρόκειτο) βουλευτών, προκειμένου να δίνουν στήριξη στις αλλεπάλληλες δοτές κυβερνήσεις, θα διαπιστώσει όμως επίσης ότι it takes two to tango. Ήταν αθώος ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου; Ήταν θετική εν τέλει για τη χώρα η όλη στάση του; Και, εδώ που τα λέμε, η ΕΔΑ από την πλευρά της και με τις δυνάμεις της, βοήθησε όσο θα μπορούσε να αποφευχθεί το αδιέξοδο ή εγκλωβίστηκε στο εκτός τόπου και χρόνου αίτημα για νομιμοποίηση του ΚΚΕ (γραμμή της εξόριστης στις λαϊκές δημοκρατίες ηγεσίας του), με αποτέλεσμα να έρθει η χούντα (η «λάθος» χούντα, αυτή των συνταγματαρχών, που δεν την περίμενε —σχεδόν— κανείς) και να την πιάσει στον ύπνο;

Πίσω στη φωτογραφία και στη λεζάντα της: Μητσοτάκης και Παπανδρέου σαν δίδυμοι αδελφοί. Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Για να έχουμε λόγο ύπαρξης Εμείς, χρειαζόμαστε τους  Άλλους.

Ο ρόλος του δικομματισμού από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν είναι γνωστός. Όσο περισσότερο εντεινόταν η πόλωση, τόσο εντυπωσιακότερο ήταν το tango — και τόσο πιο σίγουρο ότι, όταν θα κερδίσουμε Εμείς τους Άλλους, θα διορίσουμε περισσότερους πελάτες (διότι και άλλες χώρες είχαν ή έχουν δικομματισμό, αλλά στην Ελλάδα γνωρίσαμε ένα ιδιότυπο δικομματικό μπααθικό καθεστώς). Στο παιχνίδι αυτό, ένα μέρος της αριστεράς δέχτηκε να στρογγυλοκαθίσει στο «νόμιμο» ποσοστό του, αυτό το περίφημο 10% που εγκρίθηκε κυνικά στη Γιάλτα το ’45, και να κάνει από εκεί τη δουλειά του. Η υπόλοιπη, η άλλη αριστερά, προσπάθησε μάταια, δειλά, φοβικά, με κάποιες εξάρσεις πάντως, να σπάσει τον δικομματισμό. Αντ’ αυτού, τον είδε να λεηλατεί τα συνθήματά της και τους ψηφοφόρους της.

Και να που πριν καλά καλά κλείσουν οι κάλπες της 6ης Μαΐου, το παιχνίδι ξαναρχίζει. Με νέους παίχτες αλλά με τους ίδιους όρους: ο δικομματισμός απέθανε, ζήτω ο δικομματισμός.

Ο Σαμαράς τον έχει ανάγκη τον δικομματισμό: έγινε αρχηγός της συντηρητικής παράταξης ενώ υπήρξε «προδότης» και «αποστάτης», ακολούθησε μια απίστευτα λαϊκίστικη και εθνικοπατριωτική αντιμνημονιακή πολιτική, υπέστη αλλεπάλληλες ταπεινώσεις από τους συμμάχους του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, έκανε τις πλέον εντυπωσιακές κωλοτούμπες, διέσπασε το κόμμα του ξανά και ξανά, κατέβηκε ζητώντας αυτοδυναμία και πέτυχε ιστορικό χαμηλό όχι μόνο για τη δεξιά αλλά και για το πρώτο κόμμα σε εκλογές. Ήταν αυτονόητο ότι χρειαζόταν έναν αντίπαλο. Πόλωση: αυτήν ξέρει, αυτήν εμπιστεύεται. Ο Τσίπρας είναι ο ιδανικός αντίπαλος. Δεξιά-Αριστερά, ωραία πατροπαράδοτα σχήματα, μπας και μαζέψουμε πίσω τους ακροδεξιούς (ήδη λεηλάτησε πλήρως την κοινοβουλευτική ομάδα του Καρατζαφέρη) και, ταυτόχρονα, εγγυητής της «ευρωπαϊκής προοπτικής», για να δικαιολογήσει την επιστροφή της Ντόρας.

Ο Τσίπρας δεν τον είχε ανάγκη τον δικομματισμό. Τον επέλεξε, όμως. Στη φάση των διερευνητικών εντολών είχε την ευκαιρία να εκθέσει ανεπανόρθωτα τον Σαμαρά, ο οποίος μιλά για αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και εκ του ασφαλούς, κρυπτόμενος πίσω από τη δεδομένη άρνηση Τσίπρα, πρόσφερε ανοχή σε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει ένα σαφές σχέδιο, ρεαλιστικό, προοδευτικό, όχι μαξιμαλιστικό, με άμεσα αποτελέσματα για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων και με προοπτική για παραπέρα βελτίωση. Είχε την ευκαιρία να αξιοποιήσει τη διερευνητική εντολή έτσι, με τέτοιες διεργασίες, όχι με το τσίρκο των κοινωνικών εταίρων. Είχε επίσης την ευκαιρία στο πρόσφατο ταξίδι του στην Ευρώπη να παρουσιαστεί ως ένας μελλοντικός αριστερός ηγέτης — ριζοσπαστικός, ναι, διεκδικητικός, ναι, αλλά και σοβαρός, όχι σαν πρόεδρος δεκαπενταμελούς που πουλάει φθηνή μαγκιά για να εντυπωσιάσει τις συμμαθήτριές του. Ουδείς στην πραγματικότητα έχει τρομάξει τώρα με τον Τσίπρα στην Ευρώπη, όπως βαυκαλίζονται κάποιοι από τους οπαδούς του. Ίσως να έχουν τρομάξει με την ανευθυνότητά του, όχι με τον ίδιο. Θα τρόμαζαν αν έβλεπαν έναν ηγέτη που επιδιώκει συγκλίσεις, που αναζητά συμμάχους, που έχει σχέδιο, που έχει στόχο να κυβερνήσει και να κάνει ανατροπές· τέτοια πράγματα απειλούν το κατεστημένο, όχι τα αστειάκια για εσωτερική κατανάλωση.

Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί απειλή για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μένει να το δούμε. Μάλλον όχι. Κάτι για το οποίο όμως σίγουρα ευθύνεται η λαϊκίστικη και βαθύτατα οπορτουνιστική γραμμή της ηγεσίας του, είναι το φιλί ζωής στη λαϊκή δεξιά του Αντώνη Σαμαρά. Του έδωσε την ευκαιρία να παραμείνει στον αρχηγικό θώκο, να καλύψει, με την επιστροφή της Ντόρας, μέρος του τεράστιου κενού στην κεντροδεξιά και, ταυτόχρονα, να απλωθεί ακόμη περισσότερο στην ακροδεξιά. Και να παρουσιάζεται ως ευρωπαϊκή δύναμη και εγγυητής τής σταθερότητας και της σοβαρότητας — ποιος, ο Σαμαράς των Ζαππείων, με συμβούλους τον Φαήλο και τον Χρύσανθο και επιφανή στελέχη της αλήστου μνήμης καραμανλικής πενταετίας, όπως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης.

Το ένα χέρι νίβει το άλλο: ο νέος Αντρέας μπορεί τώρα ακόμη πιο άνετα να μιλά για το «ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω» και για το «χρονοντούλαπο της ιστορίας». It takes two to tango. Και η ελληνική αριστερά μπορεί να προσθέσει άλλη μια χαμένη ευκαιρία στην ιστορία της.

2 Comments

Filed under Uncategorized